ART THERAPY

ΑΝΗΚΕΙΝ-ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ-ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ

lifehub-art-therapy-14

 

ΑΝΗΚΕΙΝ-ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ-ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ 

 

«Ο άνθρωπος αποκτά επίγνωση της πραγματικότητας όταν καταστρέψει εκείνο που ο ίδιος δημιούργησε»

D.K

Αναφερόμαστε συχνά στο ότι οι δημιουργικές θεραπείες βοηθάνε τον θεραπευόμενο να εκφράσει συναισθήματα και σκέψεις όπου είναι αδιανόητο να συζητηθούν και να εκφραστούν με λόγια. Η διαδικασία της εικαστικής θεραπείας δημιουργεί έναν προστατευόμενο χώρο όπου επιτρέπεται να ειπωθούν «απροστάτευτα» συναισθήματα και γεγονότα. Ο θεραπευόμενος έρχεται με μία διχασμένη και ευαίσθητη αίσθηση στην οποία κατοικεί και εκεί ανήκει. Ανήκει μέσα στον φόβο, στον θυμό, στον πόνο και στην θλίψη. Πολλές φορές παρέα με την μοναξιά του, συνειδητή ή ασυνείδητη και με μία αίσθηση του «έτσι είναι τα πράγματα, τι να κάνουμε«.

Μαθαίνουμε να ζούμε με όλες αυτές τις καταστάσεις και αρκούμαστε με τα ολίγα, όσον αφορά τις ποιότητες των συναισθημάτων αυτών. Γιατί ποίος δεν έχει νιώσει την χαρά και δεν θα ήθελε να κατοικεί εκεί, αλλά πάντοτε γλιστράει και απομακρύνεται μέχρι να ξανάρθει. Μήπως αρκούμαστε στην θλίψη γιατί την έχουμε συνηθίσει? και εάν ανήκουμε στον φόβο ποιος ο λόγος να φύγουμε από την ίδια μας την κατοικία? Αν ο πόνος είναι αυτός που μας έχει φέρει μέχρι εδώ γιατί να πρέπει να τον εγκαταλείψουμε? και αν προσπαθούμε να φύγουμε από αυτήν την κατάσταση πού πάμε? Θα μπορούσαμε να θέσουμε αρκετά ακόμη ερωτήματα, άλλα θα ήθελα να σταθώ στην έννοια της κατοικίας και του ανήκω.

Ανήκουμε σε μία κατάσταση η οποία δημιουργήθηκε από εμάς σε σχέση με άλλους. Συνήθως αυτοί οι «άλλοι» είναι οι πρώτες μας μορφές με τις οποίες συσχετιζόμαστε και που μαζί δημιουργούμε την αίσθηση του ανήκειν. Όπως φαίνεται είναι αδιανόητο να μιλήσουμε για την έννοια του να ανήκω χωρίς να αναφέρουμε την λέξη «δημιουργία» άρα η δημιουργία προηγείται της έννοιας του «ανήκειν». Τί σημαίνει δημιουργία? και από πού προέρχεται? Εδώ θα μπορούσαμε να ανοίξουμε λεξικά, βιβλία φιλοσοφίας και ψυχολογίας πράγμα που θα μας έδινε μία τέλεια σύνθεση στην οποία θα μπορούσαμε να κατοικήσουμε και να αποδεκτούμε. Ο στόχος μας όμως είναι το ασυνείδητο, το οποίο λειτουργεί διαφορετικά και στον δικό του χρόνο. Αρχικά επειδή δεν είναι διαυγής δυσκολευόμαστε να το αντιληφθούμε.

«Το να ανήκεις κάπου, την δίπολη αυτή έννοια του να ανήκεις  με την έννοια της σαρκός, άλλα και με την έννοια του να ανήκω πνευματικά κάπου. Μήπως γι’αυτό δεν τα κάνουμε όλα, για να ανήκουμε κάπου. Η οικογένεια από τα πρώτα μέρη που ανήκουμε, αναγκαστικά, χωρίς ερώτηση . Το έμβρυο 9 μήνες ανήκει σε αυτή την συγκεκριμένη περιοχή, αυτά είναι τα όρια του, η τροφή του, συγκεκριμένα και απόλυτα. Ξέρεις ότι ανήκεις εκεί. Ύστερα έρχεται ο «ξεριζωμός», ένα γεγονός που το έχουμε βιώσει όλοι. Εκεί που όλα ήταν μαύρα, σκοτεινά, ήσυχα και υγρά μεταβιβαζόμαστε σε ένα άλλο τελείως διαμπερές, γεμάτο χρώματα, σκληρό, στεγνό και ακατανόητο μέρος. Λες και αναστηθήκαμε από έναν θάνατο και εκεί μετά καλούμαστε να ανήκουμε. Να ανήκουμε για μία ζωή, για μία ζωή μέσα στον θάνατο”

Από το παραπάνω κείμενο φαίνεται πως ο «ξεριζωμός» είναι αυτός που καθιστά δυνατή την δημιουργία. Συνοψίζοντας, έχουμε στο εδώ και τώρα την έννοια του ανήκω(ειν), της οποίας προηγείται η δημιουργία η οποία ακολουθείτε από τον ξεριζωμό δηλαδή την καταστροφή. Άρα για να δημιουργήσουμε κάτι πρέπει και καταστρέψουμε κάτι άλλο. Για παράδειγμα στην εικαστική θεραπεία για να δημιουργηθεί μια εικόνα θα πρέπει να καταστραφεί με χρώμα το λευκό χαρτί, ο λευκός καμβάς. Στην κλασσική ψυχανάλυση θα πρέπει να σπάσει η σιωπή και ο θεραπευόμενος να μιλήσει. Και στις δυο περιπτώσεις έχουμε τον λόγο σαν εμβολή της προηγούμενης κατάστασης, γιατί τί άλλο μπορεί να είναι μια λευκή κόλα χαρτί

Όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε το γεγονός του πόνου και της θλίψης είναι βαθύ και δεν μπορεί να ξεπεραστεί με ευχολόγια και πρόχειρες καταστάσεις. Γεννηθήκαμε με πόνο και εκεί θα γυρνάμε γιατί εκεί είναι το πρώτο ανήκειν που δημιουργήσαμε μετά την καταστροφή της γέννας. Θέλει ισχυρή απόφαση για να δημιουργήσουμε ένα καινούργιο ανήκειν στο οποίο θα μπορέσουμε να κατοικήσουμε χωρίς τόσο οδύνη και θλίψη.

Η εικαστική θεραπεία μπορεί να λειτουργήσει σαν ένας οραματισμός αυτού του καινούργιου ανήκειν όπου ο θεραπευόμενος μπορεί να δημιουργήσει σε πραγματικό χρόνο, στον δικό του χρόνο και όπως ο ίδιος/α το θέλει. Αυτό μπορεί να γίνει αν και εφόσον έχει καταφέρει να επεξεργαστεί κατάλληλα το κομμάτι που πρέπει να αντικατασταθεί και να καταστραφεί.

Η θεραπευτική διαδικασία μπορούμε να πούμε ότι χωρίζεται σε τρία βασικά σημεία τα οποία είναι και θα είναι αλληλένδετα. Το κομμάτι της αναγνώρισης του ανήκειν, του παρελθόντος, του τώρα και του μέλλοντος. Η όποια είδους θεραπεία οφείλει να μας οδηγεί από την μη ανήκων ζωή σε ένα βιωμένο και αυτοδημιούργητο γεγονός που θα ανήκουμε. Να μάθουμε να ανήκουμε σε αυτό το σώμα, σε αυτό το δέρμα, να ανήκουμε με αυτά τα δάχτυλα, σε αυτά τα κύτταρα και με αυτούς τους νευρώνες. Να πάψουμε να βιώνουμε την κάθε στιγμή λες και δεν κατοικούμε (ανήκουμε) εμείς μέσα στον εαυτό μας. Και τα τρία αυτά σημεία εμπεριέχουν πρώτα την καταστροφή και ύστερα την δημιουργία, γιατί  «Η Ερήμωση προηγείται της πραγματικότητας».

photo www.diaforetiko.gr

 

Πάνος Κούρτης

 

 

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Lifehub

Το LifeHub είναι μία διαδικτυακή πλατφόρμα ενημέρωσης, πληροφόρησης, δικτύωσης και συνεργασίας με ανθρώπους που ενδιαφέρονται και αγαπούν το χώρο της ολιστικής θεραπευτικής. Μέσα από το LifeHub μπορείτε να επικοινωνήσετε τις ιδέες σας, να αντλήσετε πληροφόρηση από καταξιωμένους συνεργάτες στο χώρο, να βρείτε καλές πρακτικές για την καθημερινή σας ζωή, να εμπνευστείτε από ιστορίες επιτυχίας ή αποτυχίας, να γνωρίσετε ανθρώπους από την Ελλάδα και το εξωτερικό, να παρευρεθείτε σε διάφορες εκδηλώσεις και σεμινάρια. Απολαύστε μια πηγή πλούσια σε πληροφορίες και άρθρα!

Προσθήκη σχολίου

Γράψτε ένα σχόλιο