ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ, Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ

 

Σήμερα θα μιλήσουμε για τις προσδοκίες και κατά πόσο μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή μας. Προσδοκία είναι όταν αναμένουμε και ελπίζουμε να συμβεί κάτι καλό. Οι ελπίδες που πραγματοποιούνται και οι επιδιώξεις που εκπληρώνονται μας δίνουν ένα αίσθημα ικανοποίησης. Όμως πολλές από τις προσδοκίες μας δεν καταλήγουν όπως θα θέλαμε και αυτό μας οδηγεί σε απογοήτευση, ίσως και θυμό απέναντι στον εαυτό μας και τους άλλους. Τι μπορούμε να κάνουμε για να έχουμε ρεαλιστικές προσδοκίες και γιατί θα ήταν προς όφελός μας αυτό;

Ο Σαίξπηρ είπε: «Είμαι πάντα ευτυχισμένος. Ξέρετε γιατί; Γιατί δεν περιμένω τίποτα από κανέναν. Οι προσδοκίες πάντα πληγώνουν».

Ο αναπτυξιακός ψυχολόγος Jean Piaget είχε παρατηρήσει ότι τα μικρά παιδιά δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν ανάμεσα στις σκέψεις τους και στον πραγματικό κόσμο. Πιστεύουν δηλαδή ότι οι σκέψεις τους μπορούν άμεσα να κάνουν τα πράγματα να συμβούν. Αυτό λέγεται «μαγική σκέψη» και υποστήριξε ότι την ξεπερνάμε περίπου στα 7 μας χρόνια. Φαίνεται όμως ότι ως ενήλικες συνεχίζουμε να λειτουργούμε με αυτό τον τρόπο (π.χ. με την προσευχή). Οι άνθρωποι έχουν τη φυσική τάση να εναποθέτουν τις ελπίδες τους για ευτυχία σε προσδοκίες. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό όσο έχουμε καλούς λόγους να πιστεύουμε ότι η εκπλήρωση μιας προσδοκίας θα μας κάνει ευτυχισμένους (π.χ. έχοντας ζήσει κάτι παρόμοιο στο παρελθόν) και όσο όντως κάνουμε τα απαραίτητα βήματα προς την εκπλήρωσή της. Το πρόβλημα με τις προσδοκίες προκύπτει όταν περιμένουμε κάτι να συμβεί χωρίς κάποιον πειστικό λόγο για αυτή την προσδοκία. Με αυτό τον τρόπο χρησιμοποιώ «μαγική σκέψη» και προετοιμάζω τον εαυτό μου για απογοήτευση.

Αυτό γίνεται λίγο πιο ξεκάθαρο όταν εμπλέκονται και άλλοι άνθρωποι. Για παράδειγμα, θέλω ένα φλιτζάνι καφέ το πρωί γιατί ξέρω ότι θα ξεκινήσει η μέρα μου ευχάριστα. Η προσμονή και μόνο του καφέ είναι μια μαγική σκέψη. Πρέπει να κάνω τις απαραίτητες ενέργειες για να τον φτιάξω. Προσδοκώντας όμως να τον φτιάξει άλλος, δεν το κάνω αυτόματα και να συμβεί. Πρόκειται για μη ρεαλιστική προσδοκία και δε σημαίνει ότι επειδή το θέλουμε πολύ θα γίνει και πραγματικότητα. Τι συμβαίνει αν αυτό το άτομο δεν έχει καμία τέτοια πρόθεση και δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας; Νιώθουμε θυμωμένοι και απογοητευόμαστε πολύ εύκολα.

Και είναι εύκολο να σκεφτείτε διάφορα παραδείγματα από την καθημερινότητά σας που καταλήξατε να νιώθετε έτσι. Ένα πάρτι που σχεδιάσατε και ήσασταν σίγουροι ότι θα είναι επιτυχημένο, μια δουλειά που ζητήσατε να κάνει ο/η σύντροφός σας και όταν γυρίσατε, αντιληφθήκατε ότι τελικά δεν την έκανε ή προσδοκώντας συνέχεια τα παιδιά σας να υπακούουν στους κανόνες σας (λογικό έως ένα σημείο, άλλα θα πρέπει να συμβιβαστούμε με την άποψη ότι δεν υπάρχει κανένα παιδί που να μπορεί να υπακούσει σε όλα!).

Όταν υπάρχουν ανεκπλήρωτες προσδοκίες που περιλαμβάνουν την αποτυχία άλλων ανθρώπων να συμπεριφερθούν όπως εσείς θέλετε, τότε κατά πάσα πιθανότητα θα απογοητευτείτε. Πρώτον, γιατί το άλλο άτομο μπορεί να μη γνωρίζει απαραίτητα τι ακριβώς προσδοκάτε αλλά και να το γνωρίζει δε σημαίνει ότι θα το κάνει. Και δεύτερον, περιμένοντας οι άλλοι να δρουν προς το συμφέρον σας, αλλά όχι το δικό τους, είναι μη ρεαλιστικό. Περιμένοντας οι άλλοι να κάνουν κάτι που συμφέρει και τα δύο μέρη είναι σίγουρα πιο ρεαλιστικό. Άλλωστε, σκεφτείτε πώς νιώθετε εσείς, όταν οι άλλοι περιμένουν από εσάς να κάνετε πράγματα που δεν συνάδουν με τους δικούς σας στόχους, τις αξίες και επιθυμίες;

Κάποιες καλές ιδέες για να ξεφορτωθείτε μια και καλή τις προσδοκίες σας και να απελευθερώσετε τον εαυτό σας: α) Μάθετε να ξεχωρίζετε τις προσδοκίες από την εξάρτηση. Η ευτυχία είναι αδύνατη αν συνεχώς εξαρτάστε από άλλους ανθρώπους για να αισθάνεστε καλά, β) αποδεχτείτε ότι δεν θα παίρνετε πάντα πίσω ό,τι δίνετε, γ) μην εξιδανικεύετε ποτέ ανθρώπους ή καταστάσεις και δ) όλοι έχουμε ελαττώματα, κανείς δεν είναι τέλειος. Το μόνο άτομο από το οποίο πρέπει να έχετε προσδοκίες είναι ο εαυτός σας. Εγκαταλείψτε τις μη ρεαλιστικές προσδοκίες και ζήστε τη ζωή σας με αυθεντικότητα.

 

Παπαδάκη Ελένη

 

 

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

ΕΛΕΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Γεννήθηκα το 1983 στην Αθήνα. Σπούδασα Πολιτικές Επιστήμες και Δημόσια Διοίκηση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια παρακολούθησα σεμινάρια Εξυπηρέτησης Πελατών, Δημοσίων Σχέσεων και Πωλήσεων προκειμένου να εξελιχθώ και να γίνω αποτελεσματικότερη στην εργασία μου.

Τα τελευταία χρόνια, η βαθιά μου ανάγκη να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου με οδήγησε να επενδύσω στην Προσωπική μου Ανάπτυξη και ταυτόχρονα να ξεκινήσω ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μου μέσα από τις σπουδές μου στο τμήμα Life Coaching και Συμβουλευτικής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Προσθήκη σχολίου

Γράψτε ένα σχόλιο


CAPTCHA Image
Reload Image

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.