ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΤΗΣ ΝΕΜΕΑΣ-ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ

 

Το λιοντάρι της Νεμέας είχε γεννηθεί από τον Όρθρο και τη Χίμαιρα, ένα μυθικό τέρας. Είχε υπερφυσική δύναμη και απειλούσε όχι μόνο τα ζώα, αλλά και τους κατοίκους της περιοχής της Νεμέας.

Ο Ηρακλής, εκτελώντας τους άθλους που του επέβαλε ο Ευρυσθέας, οπλισμένος με το βαρύ ρόπαλο από χοντρό κλωνάρι δέντρου, το αλάθευτο τόξο του και τις σαΐτες του ετοιμάστηκε να αναμετρηθεί με το τέρας.
Στην αρχή, προσπάθησε να σκοτώσει το λιοντάρι ρίχνοντάς του βέλη, όταν όμως έμαθε ότι το λιοντάρι ήταν άτρωτο, του επιτέθηκε με το ρόπαλό του. Το ζώο φοβήθηκε και τράπηκε σε φυγή.

Ο Ηρακλής το καταδίωξε κι αυτό κατέφυγε σε ένα σπήλαιο με δύο εισόδους. Έκλεισε τότε ο Ηρακλής με ένα μεγάλο βράχο τη μία είσοδο και όρμησε από την άλλη μέσα στη σπηλιά. Το λιοντάρι προσπάθησε να τον ξεσκίσει.
Ο Ηρακλής μόλις πρόλαβε να κατεβάσει με δύναμη το ρόπαλο πάνω στο κεφάλι του θηρίου. Όμως το ρόπαλο του έφυγε από το χέρι. Το λιοντάρι κύλησε στο χώμα μα ήταν μόνο ζαλισμένο. Σε λίγο στηρίχτηκε στα πόδια του και όρμησε στον Ηρακλή ο οποίος δεν προλάβαινε να πιάσει πια το ρόπαλο. Το πλησιάζει, το αρπάζει από το λαιμό, το σφίγγει με τα δυνατά του χέρια ώσπου το έπνιξε.

Ύστερα το έγδαρε, φόρεσε το τομάρι του, τη λεοντή, που το αδιαπέραστο δέρμα της θα τον προστάτευε από εδώ και πέρα και πήγε στην Τίρυνθα για να βρει τον Ευρυσθέα. Μόλις τον είδε ο Ευρυσθέας, τυλιγμένο με το δέρμα του θηρίου, τρομοκρατήθηκε και τον διέταξε να μην ξαναμπεί στην Τίρυνθα, αλλά να παρουσιάζει τα πειστήρια του κάθε άθλου που θα του αναθέτει έξω από τα τείχη.

Ο αποσυμβολισμός του Άθλου του Ηρακλή «Το λιοντάρι της Νεμέας»

Ο μύθος λέει πως αυτό το λιοντάρι φρουρούσε το παλάτι της θεάς Σελήνης και μία μέρα στο θυμό της το κλώτσησε και το πέταξε στη γη. Το άγριο αυτό λιοντάρι, κατασπάραζε ζώα κι ανθρώπους στη Νεμέα. Ο Ηρακλής το βρήκε στη σπηλιά του που είχε δύο εξόδους. Έφραξε τη μία και του επετέθη από την άλλη. Λέγεται πως το πολέμησε με τα χέρια, χωρίς τα όπλα του (το τόξο που του έδωσε ο Απόλλωνας, το ξίφος του Ερμή, το πέπλο της Αθηνάς και το ρόπαλο που έφτιαξε ο ίδιο) και κατάφερε να το πνίξει. Κατόπιν πήρε τη λεοντή και πήγε στον Ευρυσθέα. Ο βασιλιάς και ο κόσμος όμως φοβήθηκαν από την τρομερή φήμη του ήρωα μας και δεν του επέτρεψαν να μπει στην πόλη αναγκάζοντας τον έτσι να μείνει εκτός των τειχών της Τίρυνθας.

Πολύ καλά γνωρίζουμε όλοι ότι υπάρχει μεγάλη τάση του κόσμου σήμερα να επηρεάζετε από φήμες φοβερές που διασπείρονται από τα ΜΜΕ. Στην περίπτωση του άθλου αυτού δύο είναι τα σημεία έντεχνης προκλήσεως φόβου:

(α) η φήμη του άτρωτου λονταριού και

(β) η τρομερή φήμη του Ηρακλή.

Το πρώτο αντιπροσωπεύει τον υπετροφοβικό φόβο ενός εξωτερικού εχθρού όπως φόβος από επικείμενους σεισμούς, φόβος για την οικονομική κρίση, φόβος για το 2012, φόβος για τον Νιμπίρου, φόβος για αναμενόμενους πολέμους, φόβος για την τρομοκρατία μετά το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους κ.ο.κ.

Το δεύτερο αντιπροσωπεύει την επίφοβη δύναμη ενός εθελοντή σωτήρα και απελευθερωτή.

Όλα τα παραπάνω έχουν σαν σκοπό να κρατούν συσπειρωμένους τους ανθρώπους γύρω από τα έθνη, τα εκάστοτε συστήματα, τα δόγματα. Και αν κάποιος βρεθεί να μας βοηθήσει να απαλλαγούμε από όλα αυτά, τότε δημιουργείται μία τέτοια «καθοδήγηση» ώστε να τίθεται το θέμα στον κόσμο της επιλογής τύπου «από την Σκύλα στην Χάρυβδη»

Ο άθλος βέβαια έχει και την εσωτερική του ερμηνεία. Ο συμβολισμός σ΄ αυτήν την περιπέτεια του Ηρακλή, αφορά τη πάλη του ανθρώπου με τον εγωισμό του, την υπερηφάνεια, την ατομικότητα. Θεωρώντας πως είναι αυτάρκης, γίνεται επιθετικός και επιδιώκει την απόλυτη κυριαρχία πάνω στους άλλους. Υπερτονίζει ό,τι τον αφορά προσωπικά. Είναι επόμενο, κάτω από μία τέτοια συμπεριφορά, να υπάρχουν δυσάρεστες συνέπειες όχι μόνο για τον ίδιον, αλλά και για την κοινωνία. Όταν το ένστικτο της αυτοπροστασίας δρα ανεξέλεγκτα, ο άνθρωπος γίνεται απειλητικός για το περιβάλλον του.

Ο Ηρακλής υπέταξε το λιοντάρι μέσα στη σπηλιά. Υπάρχει και μία αντιστοιχία με τους δύο αδένες μας, την επίφυση και την υπόφυση. Ο Ηρακλής κλείνει το ένα άνοιγμα, για να νικήσει την απειλή. Στο σώμα, η επίφυση αφορά τον κριτικό νου, ενώ η υπόφυση τις συγκινήσεις μας. Ο ήρωας φράσσει το άνοιγμα των προσωπικών συγκινήσεων (υπόφυση) που απειλούν την ισορροπία μας, και χωρίς όπλο (πέταξε το ρόπαλο) σε μία πάλη σώμα με σώμα, κέρδισε τη μάχη με το «εγώ» του, όλα τα εγωιστικά κι ατομιστικά ένστικτα. Με τον έλεγχο της υπόφυσης ο άνθρωπος επιτυγχάνει μία πλήρη και κανονική δράση, αποκτά μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα κι αυτοελεγχόμενη. Δεν επιτρέπει σε κάθε εγωκεντρική τάση να εκδηλωθεί.

Βλέπουμε δηλαδή ότι ο Θεός «τα πάντα εν σοφία εποίησε». Ακόμα και η βιολογία του ανθρώπου, η ανατομική και φυσιολογική, είναι με τέτοιο τρόπο φτιαγμένες ώστε όταν κληθούν από εμάς σε μια στιγμή ανάγκης να έρχονται σε βοήθεια μας. Αρκεί να έχουμε αποφασίσει την επιστροφή μας στον σωστό εξελεγκτικό δρόμο. Τα φυσιολογικά στοιχεία του οργανισμού μας, μας δίνουν τις σωστές κατευθύνσεις. Αρκεί να τις αντιλαμβανόμαστε. Διότι μόνον μέσα από τον βιολογικό, ψυχικό και νοητικό εαυτόν μας θα πρέπει να βρίσκουμε λύσεις στα προβλήματά μας και να μην βασιζόμαστε στα όπλα που οι άλλοι μας προτείνουν.

 

Σπάνιες Γαίες

 

 

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Lifehub

Το LifeHub είναι μία διαδικτυακή πλατφόρμα ενημέρωσης, πληροφόρησης, δικτύωσης και συνεργασίας με ανθρώπους που ενδιαφέρονται και αγαπούν το χώρο της ολιστικής θεραπευτικής. Μέσα από το LifeHub μπορείτε να επικοινωνήσετε τις ιδέες σας, να αντλήσετε πληροφόρηση από καταξιωμένους συνεργάτες στο χώρο, να βρείτε καλές πρακτικές για την καθημερινή σας ζωή, να εμπνευστείτε από ιστορίες επιτυχίας ή αποτυχίας, να γνωρίσετε ανθρώπους από την Ελλάδα και το εξωτερικό, να παρευρεθείτε σε διάφορες εκδηλώσεις και σεμινάρια. Απολαύστε μια πηγή πλούσια σε πληροφορίες και άρθρα!

Προσθήκη σχολίου

Γράψτε ένα σχόλιο


CAPTCHA Image
Reload Image

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.