ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ΟΡΦΙΣΜΟΣ – ΟΡΦΙΚΟΙ

lifehub-anthropos-filosofia-40

ΟΡΦΙΣΜΟΣ – ΟΡΦΙΚΟΙ

ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΜΕΡΟΣ Ι’

 

Μέγα το ερώτημα:

«Τι ήταν, ο Ορφισμός και ποίοι οι Ορφικοί

Σύμφωνα με όσα διαβάζουμε, ο Ορφισμός ήταν μία μυστηριακή ελληνική θρησκεία, που συνδέεται με τον Ορφέα, μία μυθική πηγή των ιερών ποιημάτων απ’ όπου πήγασαν τα ορφικά δόγματα

Ο Ορφισμός εξηγούσε την ανάμιξη του καλού και του κακού στην ανθρώπινη φύση, με το μύθο του Διονύσου του Ζαγρέως. Ξεκίνησε από την πρωτόγονη ελληνική θρησκεία, κάνοντας την ενοχή και την τιμωρία του ατόμου κέντρο του δόγματός της. Δίδασκε τη μετεμψύχωση και τόνιζε ότι η τελετουργική και ηθική αγνότητα δίνει στην ψυχή την τελική απελευθέρωσή της για τη μετέπειτα ζωή. Οι Ορφικοί ένιωθαν τον Άδη ως κόλαση, ως τόπο τιμωρίας για τους ασεβείς.

Στον ασκητισμό τους οι Ορφικοί πλησίαζαν τους Πυθαγόρειους, που τα δόγματά τους είχαν πάρα πολλά κοινά σημεία με τα δικά τους. Οι Ορφικοί γιόρταζαν μυστήρια στα όποια ο εξαγνισμός και η μύηση έπαιζαν σπουδαίο ρόλο. Ο Ορφισμός βρισκόταν σε ακμή τον 6ο αιώνα π.Χ. Αργότερα, πήρε τη θέση μιας περιφρονημένης λαϊκής δεισιδαιμονίας, παρ’ όλο που ο Πίνδαρος και ο Πλάτωνας είχαν ενδιαφερθεί για τα δόγματά του.

Στους χρόνους της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας έγινε μια αναβίωση της θρησκείας αυτής. Δεν είναι γνωστά πολλά πράγματα για τις ορφικές μυήσεις και τελετουργίες. Καθώς φαίνεται, είχαν εντελώς ιδιωτικό χαρακτήρα, γίνονταν πίσω από κλεισμένες πόρτες και δεν συνδέονταν με σταθερά καθορισμένους τόπους λατρείας. Και στο σημείο αυτό ακόμη, ο ορφισμός διαφέρει εντελώς από τη γνήσια ελληνική θρησκεία. Οι πιστοί συγκεντρώνονταν κατά τόπους σε ιερούς οίκους για να τελέσουν τα μυστήρια και να λατρέψουν τους ορφικούς θεούς, ιδιαίτερα τον Διόνυσο, αλλά και τη Νύκτα, την Αφροδίτη, την Περσεφόνη, την Εκάτη, κ.ά. Οι οίκοι αυτοί χρησίμευαν και για έδρα των ορφικών κηρύκων.

Η ελληνική θρησκεία δεν γνωρίζει τον θεσμό των κηρύκων, αλλά μόνο ιερείς, που είναι ξένοι προς το έργο των κηρύκων. Οι ορφικοί κήρυκες ίδρυαν Θιάσους, θρησκευτικές κοινότητες, που ήταν κάτι διαφορετικό από την επίσημη θρησκευτική ζωή, και η δική τους θρησκεία έπαιρνε έτσι τη μορφή αίρεσης.

Οι κήρυκες προσπαθούσαν να προσηλυτίσουν τον κόσμο, γύριζαν στις πόλεις και στα χωριά, πουλούσαν βιβλία προσηλυτιστικά, και πληρώνονταν για να λύνουν τις αμαρτίες ζωντανών και πεθαμένων και για να διώξουν τα δαιμόνια.

Μια άλλη σημαντική διαφορά με την ελληνική θρησκεία ήταν ο εντελώς δογματικός χαρακτήρας του ορφισμού Κέντρο της δογματικής διδασκαλίας τους ήταν ο μύθος, γύρω από τον Διόνυσο, κι αυτή η διδασκαλία ήταν προσιτή μόνο στους πιστούς. Κέντρο της θεογονίας και της κοσμογονίας του ορφισμού ήταν ο Διόνυσος, γιος του Δία και λυτρωτής των ανθρώπων. Για τη θρησκευτική συνείδηση των ορφικών, αυτός ήταν ο εμψυχωτής για όλα, και τον λάτρευαν με ενθουσιαστικά όργια. Όταν ήταν παιδί ακόμη, ο Δίας του είχε εμπιστευτεί την κυριαρχία του κόσμου, και ο κόσμος αυτός είχε γεννηθεί από τη Νύκτα, το Σκότος. Η Νύκτα δημιούργησε τον Χρόνο και τον Αιθέρα, και από τον Αιθέρα, ο Χρόνος δημιούργησε το κοσμικό ωό, απ’ όπου εκκολάφτηκε η πρώτη μορφή του Διονύσου, ο Φάνης, ο δεσπότης του κόσμου, ο φωτεινός δημιουργός των πάντων. Γεννήθηκαν επίσης οι Τιτάνες, από τους οποίους κατάγεται ο Δίας. Ωστόσο, επειδή ο Δίας ήθελε να γίνει μονοκράτορας θεός του σύμπαντος, καταβροχθίζει τον Φάνητα. Από την Περσεφόνη γεννά τον δεύτερο Διόνυσο, που τον έπιασαν με δόλο οι Τιτάνες και τον καταβρόχθισαν, εκτός από την καρδιά του, που την έσωσε η Αθήνα. Ο Δίας έφαγε την καρδιά και απέκτησε από την Σεμέλη τον τρίτο Διόνυσο. Πριν απ’ αυτό, όμως, κατακεραύνωσε τους Τιτάνες, και από την τέφρα τους έπλασε τον άνθρωπο. Επειδή η τέφρα αυτή περιείχε και την τέφρα του Διονύσου, που τον είχαν κατασπαράξει, ο άνθρωπος είναι διφυής. Έχει κάτι από τη φύση των Τιτάνων και κάτι από τη φύση των θεών, γι’ αυτό διονυσιακή είναι η ψυχή του και τιτάνιο το σώμα του. Η ψυχή έχει το αγαθό στοιχείο της φύσης μας, ενώ στο σώμα υπάρχει η πονηρή αρχή, η βούληση των Τιτάνων. Οι άνθρωποι, ως διαμελιστές του θεού, του Ενός, γίνονται αιτία καταμερισμού της θείας ουσίας στην πολλότητα των μορφών του κόσμου αυτού. Σ’ αυτό συνίσταται το μεταφυσικό, το κοσμικό αμάρτημά τους, που τα αποτελέσματά του τα αναιρεί ωστόσο η αναγέννηση του Διονύσου από τον Δία. Αυτή η ιδέα αποτελεί το ουσιαστικό στοιχείο των ορφικών θεογονιών και κοσμογονιών: Η θεία ουσία διασπάται σε άπειρο αριθμό πλασμάτων, που παρ’ όλα αυτά συνέχονται μεταξύ τους κατά την ουσία, και δημιουργείται έτσι η παράξενη πανθεϊστική θεοκρατία: “Ένα και το αυτό είναι ο Άδης, ο Δίας, ο Ήλιος και ο Διόνυσος”. Ένας θεός υπάρχει μέσα σε όλα τα όντα. Αυτό είναι ορφικό απόσπασμα. Ωστόσο, δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι ο ορφισμός είναι αυστηρά πανθεϊστικό σύστημα. Μάλλον μπορεί να χαρακτηριστεί ως μονοθεϊσμός με ροπή προς τον πανθεϊσμό. Γι’ αυτό και πιστεύει στην επιβίωση της ψυχής, που δεν συμβιβάζεται καθόλου με τον πανθεϊσμό. Είναι φανερό πώς ο ορφισμός είναι απολυτρωτική θρησκεία. Μ’ αυτή συνδέεται οργανικά η διδασκαλία περί πρωταρχικού αμαρτήματος, περί ασθενείας του ανθρώπου, περί μετεμψύχωσης και περί κόλασης. Παρ’ όλη την απόσταση της ορφικής κοσμοθεωρίας από την ελληνική ψυχοσύνθεση, βρήκε απήχηση και διαδόθηκε σ’ ολόκληρο σχεδόν τον ελληνικό κόσμο.

Την εποχή της ακμής του Ελληνισμού, ο ορφισμός εισχώρησε στις αυλές ηγεμόνων, και μάλιστα πρώτα στην Αθήνα, και έπειτα στη Μεγάλη Ελλάδα. Ο Πεισίστρατος και οι άνθρωποι του περιβάλλοντός του τον διέδωσαν σε όλη την Αττική, όπου άκμαζε έως το θάνατο των Πεισιστρατιδών. Διάφορες επιγραφές, ζωγραφικές και γλυπτικές παραστάσεις και αγγειογραφίες, που ανάγονται έως τον 6ο π.Χ. αιώνα και συνεχίζονται στους αυτοκρατορικούς χρόνους, μαρτυρούν την εξάπλωση των ορφικών ιδεών όχι μόνο στην κυρίως Ελλάδα και στην Κάτω Ιταλία, αλλά και στην Αφρική, τη Γαλατία, την Ελβετία, τη Γερμανία και τις Βρετανικές νήσους!..

ΟΠΩΣ αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, σύμφωνα με αυτά που διαβάσαμε, ο Ορφισμός αποτελεί ένα ολόκληρο φιλοσοφικό σύστημα, ενδεδυμένο με θρησκευτικό μανδύα. Από πού ν’ αρχίσει κανείς και πού να τελειώσει; Πως η δύναμις της μουσικής του Ορφέως γοήτευε και ημέρωνε ακόμη και τα ζώα; Που ο ίδιος εδημιούργησε τα μυστήρια του Βάκχου; Μήπως από το γεγονός ότι και για την εποχή του ακόμη αποτελούσε μια θρησκευτική αίρεση; Πως οι ορφικοί επίστευαν στην μετεμψύχωση; Πως οι άνθρωποι αυτοί επίστευαν στον Άδη και στην κόλαση; Πως έκαναν τελετουργίες και μυήσεις; Ότι έκαναν προσηλυτισμό και μάλιστα επ’ αμοιβή; Είναι πολλά και διάφορα τα οποία προβληματίζουν τον κάθε αναγνώστη με την μελέτη του ορφισμού.

Για να έλθουμε, λοιπόν, στην Αγία Γραφή, θα λέγαμε μετά βεβαιότητος ότι πολλά στοιχεία της ορφικής διδασκαλίας βρίσκονται και μέσα στις σελίδες της Βίβλου. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ακόμη και οι σύγχρονοι Έλληνες το πιστεύουν αυτό, αν λάβουμε υπ’ όψιν δύο συνεχόμενα ένθετα περιοδικά της εφημερίδος «Ελευθεροτυπία», που δεν είναι άλλα από το περιοδικό «Ιστορικά» το οποίο την Πέμπτη 23 Δεκεμβρίου 2004 κυκλοφόρησε με ένα ειδικό αφιέρωμα στον «Ορφέα και τον Ορφισμό : Ένας Χριστός προ Χριστού», ενώ την επόμενη Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2004, το περιοδικό συνεχίζει με το δεύτερο μέρος του αφιερώματος υπό τον τίτλων: «Ορφισμός και μετεμψύχωση».

Περιττόν να πούμε ότι τα δύο αυτά αφιερώματα του περιοδικού «Ιστορικά», οι διακεκριμένοι αρθρογράφοι και επιστήμονες του περιοδικού όχι απλώς αποδεικνύουν τις ομοιότητες των δύο μεγάλων ανδρών Ορφέως και Χριστού, αλλά επιχειρούν να αποδείξουν το εύρος του ορφισμού μέσα στην αρχαιότητα ως προδρόμου του Χριστιανισμού, χωρίς αυτό να σημαίνη ότι όταν οι άνθρωποι αυτοί ομιλούν για Ορφέα και Χριστό, ομιλούν και και για ταυτοσημίες ή ταυτοπροσωπίες των δύο αυτών μορφών.

Στο σημείο αυτό αξίζει να διαβάσουμε τι γράφει, μεταξύ άλλων, ο κ Νίκος Βαρδιάμπασης στο πρώτο μέρος της έρευνας του ως άνω περιοδικού:

«.. Η επιλογή του Ορφέα δεν έγινε τυχαία. Ορφέας και Χρίστος «μοιάζουν». Είναι δύο θεάνθρωποι, ιδρυτές θρηοκειών που κάνουν θαύματα, βρίσκοντας τραγικό «θάνατο» στο άνθος της ηλικίας τους. Κατεβαίνουν στο βασίλειο των νεκρών, όπου νικούν τον Αδη!

Οι ομοιότητες αυτές εμπνέουν τους καλλιτέχνες. Έτσι στην κατακόμβη του Καλλίστου αναπαριστούσαν τον Ιησού ως καλό ποιμένα, με τη μορφή του Ορφέα, ανάμεσα σε πρόβατα.

Στην κατακόμβη της Αγίας Δομιτίλης εμφανίζετατ ο Ορφέας-Χριστός να θέλγει με τη λύρα του λιοντάρι, γκαμήλα και πουλιά. Στο περίφημο γλυπτό του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, ο Χριστός παίζει λύρα με τα χαρακτηριστικά του Ορφέα, έχοντας οτα πόδια του ελάφια, στο κεφάλι του αετό δεξιά και αριστερά άγρια ζώα. Σε «φυλαχτό» από αιματίτη (κυλινδρική σφραγίδα του 3ου αι. μ.Χ. -Μουσείο του Βερολίνου) απεικονίζεται ο Ορφέας… εσταυρωμένος (!) κ.ο.κ.

Ο «θεάνθρωπος» ή «ημίθεος» Ορφέας ήταν γιος του θεού Απόλλωνα (ή γιος του θεού-ποταμού Οίαγρου, κτήτορα όλων των αγρών της Θράκης). Μητέρα του ήταν η Μούσα Καλλιόπη. Τον γέννησε σε μία παραποτάμια σπηλιά που την πλημμύριζε το ρεύμα του «μεγαλόψυχου Οίαγρου» (Αργοναυτικά, στ. 1.376).

Αυτός ο γιος του θεού και της Μούσας έκανε «θαύματα» με τη λύρα του. «Ημαγική δύναμη του τραγουδιού του χάρισε μια θέση ανάμεσα στους ήρωες της Αργοναυτικής εκστρατείας» (W.K.C. Guthrie, «Ορφέας και αρχαία Ελλάδα», εκδ. Καρδαμίτσα, σ. 75).

Στην αρχή του ταξιδιού των Αργοναυτών έπεισε το «ζωντανό» πλοίο «Αργώ», που είχε το χάρισμα της ομιλίας, να γλιστρήσει με τη «θέληση» του στο νερό. Ο Ορφέας με το τραγούδτ του και με τη λύρα του μάγεψε τις Συμπληγάδες, τις Σειρήνες, το Δράκο που φύλαγε το χρυσόμαλλο δέρας και γαλήνεψε την αγριεμένη θάλασσα που θα βύθιζε την «Αργώ».

Ο Ορφέας κατέβηκε, τέλος, στον Αδη με σκοπό να φέρει οτη ζωή την Ευρυδίκη. Η σύντομη αυτή επίσκεψη του Ορφέα στο βασίλειο των νεκρών θυμίζει την «εις Άδου κατάβασιν» του Κυρίου, απ’ όπου «ανεστήθη μετά τριήμερον». Και στον Άδη ο Ορφέας με τη λύρα του έθελξε τον Χάροντα, μαλάκωσε τον Κέρβερο και έκανε τον τροχό του Ιξίονα να σταματήσει.

Ανάμεοα στον Ορφισμό και στο Χριστιανισμό υπάρχουν ομοιότητες. Πίστη στο «προπατορικό αμάρτημα» και στην «αθανασία της ψυχής», όπως υπάρχουν και σημαντικές διαφορές, σχετικά με τη «μετεμψύχωση» κ.ά., που θα τις εξετάσουμε στο επόμενο… ».

Τι εξετάζει, όμως, ο κ Νίκος Βαρδιάμπασης στο επόμενο τεύχος του περιοδικού «Ιστορικά»;

Διαβάζουμε :

«Το «κακό» -σύμφωνα με τους Ορφικούς- βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο από τη στιγμή της γέννησής του, εξαιτίας του «προπατορικού αμαρτήματος».

«Προπάτορες» του ανθρώπου ήταν οι Τιτάνες. Αυτοί -δίδασκαν οι Ορφικοί- έχοντας αλείψει με γύψο τα πρόσωπα τους, πέσανε πάνω στο «θεϊκό αγόρι»: στον πρώτο Διόνυσο που έπαιζε αμέριμνο με… τόπια, σβούρες και χρυσά μήλα… και το ξέσκισαν.(!) (Κ. Κερέντι, «Η Μυθολογία των Ελλήνων», εκδ. Εστία, σ. 238).

Το έκοψαν σε 7 κομμάτια και άρχισαν να το… καταβροχθίζουν. Στο δείπνο τους έτυχε να έλθει η Παλλάς Αθηνά, που έκρυψε σ’ ένα σκεπασμένο καλάθι την καρδιά του παιδιού. Την έδωσε στον Δία. Απ’ αυτήν ο Ζευς έφτιαξε τον Διόνυσο-Ζαγρέα (κυνηγό) [ήδη η ανθρωπότητα διήνυε την κυνηγετική της περίοδο. Με την ανακάλυψη της γεωργίας θα εμφανιστεί και τρίτος Διόνυσος Ίακχος, Βάκχος (βλαστάρι αμπέλου)]. Τους Τιτάνες για την αποτρόπαια πράξη τους, τους έκαψε ο Ζευς με τον κεραυνό του και από τις στάχτες τους «έπλασε» τους ανθρώπους. Από την Τιτανική στάχτη φτιάχθηκε το εφήμερο σώμα των θνητών. Από τον Αιώνα-μυελό και το χυμένο αίμα του Διόνυσου που ήταν ήδη στην κοιλιά των Τιτάνων εποιήθη η αθάνατη ανθρώπινη «ψυχή». Η Τιτανική στάχτη όμως που «δομεί» το σώμα-σήμα «φυλακή» της αιώνιας ψυχής είναι και η αιτία του «προπατορικού αμαρτήματος» που τη βαραίνει. Για τη σωτηρία της ψυχής από τη «φυλακή του σώματος-σήματος», υπήρχαν οι Ορφικοί ιερείς που συνιστούσαν νηστείες (αποχή κρεοφαγίας), μετάνοια, καθαρμούς, αγιασμούς, Ορφικά μυστήρια κ.λπ. Με αυτά τα τελετουργικά μέσα προσδοκούσαν τη χάρη του Σωτήρα-Λυτρωτού Διονύσου. Αυτός θα απάλλασσε την ψυχή από τους κύκλους των διαδοχικών γεννήσεων (και μετενσαρκώσεων της, σε άλλα σώματα) ώστε να ενωθεί κάποτε με τη θεϊκή φύση του, από την οποία εξάλλου κατάγεται η ψυχή κάθε ανθρώπου.

Για τους Ορφικούς λοιπόν ο Διόνυσος ο γιος του θεού (θεϊκό αγόρι, Ζαγρέας, Βάκχος, Ίακχος κ.λπ.) είναι ο κύριος της ζωής και του θανάτου και ο μόνος Σωτήρας και Λυτρωτής (Λύοιος).

Σύμφωνα με διάφορα Ορφικά αποσπάσματα η ψυχή είναι αθάνατη και αγέραστη, ενώ τα σώματα είναι θνητά. Ακόμη και ο Πλάτων «συμμερίζεται» τις απόψεις των Ορφικών. Στην έβδομη επιστολή του γράφει: «Πρέπει πάντοτε να έχουμε αληθινή πίστη στις αρχαίες και ιερές διηγήσεις, που αποκαλύπτουν ότι η ψυχή μας είναι αθάνατη και έχει κριτές (…)» (Πλάτωνα, «Επιστολές», 335 α). Το θρησκευτικό δόγμα των Ορφικών απ’ ό,τι φαίνεται αγκάλιαζε τα πλατιά λαϊκά στρώματα των ταπεινών και καταφρονεμένων πριν από τον Πλάτωνα, από τον 6ο αι. π.Χ. Φάνηκε «καλό» και για την τυραννική εξουσία των Πεισιστρατιδών. Τότε ανέλαβε ένας ιερέας των Ορφτκών, ο Ονομάκριτος, να συστηματοποιήσει τους ύμνους και τις τελετές. Ο Ορφισμός διατηρήθηκε ακμαίος στα ρωμαϊκά και ελληνιστικά χρόνια. Ακολούθως τα λαϊκά στρώματα, τα αγκάλιασε ο χριστιανισμός».

ΑΠ’ ΟΛΑ όσα διαβάσαμε, έχουμε ήδη αντιληφθεί την προλείανση του εδάφους των αρχαίων Ελλήνων για την Έλευση του Χριστιανισμού. Οι ίδιοι έστρωσαν τον δρόμο για τον ερχομό του Κυρίου.

Επειδή, λοιπόν, μέσα στις πολλές ομοιότητες ορφικών και πρώτων χριστιανών θα βρούμε πολλά κοινά σημεία, θα σταθούμε για λίγο εις την «Ες Άδου κάθοδον» του Ορφέως, που μας θυμίζει την «Ες Άδου κάθοδον» του Χριστού για ν’ απολυτρώση τους προπάτορες εκείνους που έφυγαν με το στίγμα του προπατορικού αμαρτήματος.

Τι έκανε λοιπόν ο Ορφέας όταν κατέβηκε στον Άδη για να πάρει πίσω την Ευριδίκη; «Με τη μουσική του κατόρθωσε να πείσει την Περσεφόνη να την αφήσει να φύγει, του έβαλε όμως τον όρο να μη γυρίσει πίσω του να κοιτάξει την Ευρυδίκη, όταν εκείνη θα τον ακολουθούσε. Καθώς πλησίαζαν στον κόσμο των ζωντανών, ο Ορφέας ξέχασε τον όρο που του είχε θέσει η Περσεφόνη και γύρισε πίσω να την κοιτάξει. Η Ευρυδίκη εξαφανίστηκε αμέσως για πάντα».

Η σκηνή αυτή δεν μας θυμίζει κάτι απ’ την βιβλική εικόνα του Λώτ και της συζύγου του μέσα στην Παλαιά Διαθήκη, στην αναφορά της Αγίας Γραφής για την καταστροφή των Σοδόμων και Γομόρρων;

Ας διαβάσουμε την σχετική περικοπή:

« Όταν ξημέρωσε, οι άγγελοι πίεζαν τον Λωτ και του έλεγαν: «Σήκω, πάρε τη γυναίκα σου και τις δύο σου κόρες, που βρίσκονται εδώ, για να μην καταστραφείς για τις αμαρτίες της πόλης». Κι επειδή καθυστερούσε, οι άντρες τον πήραν από το χέρι, αυτόν, τη γυναίκα του και τις θυγατέρες του και τους έβγαλαν έξω από την πόλη, γιατί τους λυπήθηκε ο Κύριος.

Καθώς τους έβγαζαν έξω, είπε ο ένας: «Φύγε, για να σώσεις τη ζωή σου! Μην κοιτάξεις πίσω σου και μη σταθείς πουθενά σε όλη την περιοχή. Τρέξε να σωθείς στα βου­νά, για να μην καταστραφείς». Τότε ο Λωτ του είπε: «Σε παρακαλώ, κύριε μου, μην το κάνεις αυτό! Ξέρω πως ευεργετήθηκα α­πό σένα και μου έδειξες μεγάλη αγάπη που μου έσωσες τη ζωή. Αλλά εγώ δεν μπορώ να τρέχω στα βουνά. Θα με προλάβει το κα­κό και θα πεθάνω. Εκεί κοντά είναι εκείνη η πόλη. Άσε με να καταφύγω σ’ αυτήν. Είναι αρκετά ασήμαντη και θα είμαι ασφαλής ε­κεί».

Ο Κύριος του είπε: «θ’ ακούσω κι αυτόν το λόγο σου, και δε θα καταστρέψω την πόλη που λες.  Τρέξε να καταφύγεις σ’ αυ­τήν, γιατί δεν μπορώ να κάνω τίποτε, μέχρις ότου φτάσεις εκεί». Γι’ αυτό ονόμασαν την πόλη εκείνη Σηγώρ.

Είχε ανατείλει ο ήλιος όταν ο Λωτ έφτα­σε στη Σηγώρ. Τότε Κύριος άφησε να βρέξει θειάφι και φωτιά στα Σόδομα και στα Τόμορρα εκ μέρους του Κυρίου, από τον ουρανό. Οι πόλεις εκείνες και οι κάτοικοι τους καθώς και όλη η γύρω περιοχή και η βλάστηση της καταστράφηκαν. Η γυναίκα όμως του Λωτ κοίταξε πίσω και έγινε στήλη άλατος. » (Γεν. 19, 19-26).

 

photo www.hellinon.net

……….ΣΥΝΕΧΙZETAΙ……….

 

ΠΗΓΕΣ:

Βασική πηγή για την αλίευση των παραπάνω στοιχείων των φιλοσοφικών σχολών είναι διάφορες ελληνικές εγκυκλοπαίδειες, με κύρια έμφαση στην «Δομή» ή την «Τομή gold», τα πάσης φύσεως βιβλία και περιοδικά και, ασφαλώς το προσωπικό αρχείο Άγγελου Π. Σακκέτου, ενώ οι βιβλικές παραπομπές είναι από την Αγία Γραφή (Παλαιά και Καινή Διαθήκη).

(Από το δίτομο έργο του Άγγελου Π. Σακκέτου: «Χριστιανικός Ελληνισμός»)

 

Παράκελσος

 

 

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Lifehub

Το LifeHub είναι μία διαδικτυακή πλατφόρμα ενημέρωσης, πληροφόρησης, δικτύωσης και συνεργασίας με ανθρώπους που ενδιαφέρονται και αγαπούν το χώρο της ολιστικής θεραπευτικής. Μέσα από το LifeHub μπορείτε να επικοινωνήσετε τις ιδέες σας, να αντλήσετε πληροφόρηση από καταξιωμένους συνεργάτες στο χώρο, να βρείτε καλές πρακτικές για την καθημερινή σας ζωή, να εμπνευστείτε από ιστορίες επιτυχίας ή αποτυχίας, να γνωρίσετε ανθρώπους από την Ελλάδα και το εξωτερικό, να παρευρεθείτε σε διάφορες εκδηλώσεις και σεμινάρια. Απολαύστε μια πηγή πλούσια σε πληροφορίες και άρθρα!

Προσθήκη σχολίου

Γράψτε ένα σχόλιο