HOME_POST ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ

Ο ΠΥΡΗΝΑΣ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ ΓΙΑ ΟΛΑ

 

Ο πυρήνας της λύσης για όλα (αφού δεν έχουµε παντογνωσία)

Όπως διαπιστώνεις, στην πρώτη σελίδα του άρθρου, η ανεπάρκεια της «κοινής λογικής» να κάνει γνήσιες επιλογές φανερώνεται με τόσο άψογη λογική, ώστε ταιριάζει να πούμε ότι: Η «κοινή λογική» είναι μια «ιδανική αυτόχειρα». Με το άρθρο λοιπόν αυτό, με την αυτοκτονία της «κοινής λογικής», δίνεται η δυνατότητα ο καθένας να κάνει στην ψυχή του την κηδεία της ώστε στη συνέχεια να μπορεί στο σκληρό αυτό και αδυσώπητο σύμπαν να ζει όσο το δυνατόν καλύτερα.

Γνωρίζεις τα πάντα για εκείνα που επιλέγεις είτε σε υποχρεώνουν να διαλέξεις;

Όχι, διότι η παντογνωσία για οτιδήποτε υπερβαίνει κατά πολύ τις ανθρώπινες δυνατότητες. Άρα, σχεδόν πάντες οι άνθρωποι ζουν στην πλάνη του ανθρώπινου µυαλού, νοµίζοντας ότι κάνουν γνήσιες επιλογές! Η σκέψη τούτη τα αλλάζει όλα!

Αυτό πώς δεν έγινε αντιληπτό σχεδόν από όλους, µάλιστα και από ανθρώπους που έχουν δώσει έµπρακτα δείγµατα ευφυΐας;

Το ότι δεν µπορούµε να κάνουµε γνήσιες επιλογές δεν είναι εύκολα αντιληπτό, διότι στις περισσότερες περιπτώσεις το ότι δεν γνωρίζουµε τα πάντα για εκείνο που επιλέγουµε δεν έχει αµέσως δραµατικά αποτελέσµατα, κι έτσι περνάει απαρατήρητο.

Αργότερα, όταν προκύπτουν αρνητικές επιπτώσεις από την ηµιµάθεια, ακόµη και αν εξ αυτής συµβεί καταστροφικό γεγονός που προκαλεί σοκ, σπανίως ο άνθρωπος το αποδίδει στην ηµιµάθειά του για το συγκεκριµένο θέµα και ακόµη πιο σπάνια συνειδητοποιεί το δεδοµένο ότι παγίως και για κάθε τι δεν έχουµε τη δυνατότητα παντογνωσίας για να κάνουµε γνήσιες επιλογές. ∆εν διαλέγεις εκείνο που πράγµατι είναι µα αυτό που νοµίζεις ότι είναι. Έτσι λοιπόν, στην καλύτερη περίπτωση είναι σαν να παίζεις προγνωστικά ποδοσφαίρου επιλέγοντας το πιθανότερο µε βάση κάποια δεδοµένα, και στην χειρότερη είναι σαν να αγοράζεις λαχείο και ό,τι προκύψει.

Θα πεις: ∆εν βλέπω πώς να τα καταρρίψω αυτά, µα εάν ισχύουν τι κάνουµε;

Στο υλικό επίπεδο και «ορθολογικά» δεν υπάρχει λύση, έτσι φίλε µου αν έχεις «αλλεργία» στα λεγόµενα «µεταφυσικά», κυρίως διότι αυτά δεν έχεις καν την πιθανότητα να τα ελέγχεις, δεν θέλεις να παρακολουθήσεις τη συνέχεια και σε πλήρες αδιέξοδο βρίσκεσαι (όπως ο παρών παρακµάζων «δυτικός πολιτισµός»).

Τα θεµελιώδη της πλήρους κοσµοθεωρίας τα οποία εκτίθενται στη συνέχεια, προϋποθέτουν να παραδεχτείς ότι µια υπεροντότητα δηµιούργησε τα πάντα, την οποία χιουµοριστικά αποκαλώ «Ουράνιο Αφεντικό» (και γι’ αυτό εδώ στην αφετηρία µας εγκαταλείπουν οι λεγόµενοι «ορθολογιστές»). ∆ηλώνω εξαρχής ότι δεν χρειάζεται και δεν µε ενδιαφέρει (εξάλλου είναι αδύνατον) να αποδείξω αν υπεράρχει (το ρήµα «υπάρχει» δεν ταιριάζει εδώ) ή όχι µια τέτοια υπεροντότητα — τούτη απλά είναι το απαραίτητο κεντρικό στοιχείο στη συγκεκριµένη κοσµοθεωρία η οποία όπως λέγεται στην επιστηµονική ορολογία είναι µια «υπόθεση εργασίας» για να εξηγούνται τα φαινόµενα. Αυτό να το θυµάσαι παντού σε κάθε πρόταση που διαβάζεις στη συνέχεια.

Αυτό λοιπόν το Ουράνιο Αφεντικό µε την διαρκώς ξεδιπλούµενη δηµιουργία του (µέρος της οποίας είναι το αντιληπτό «σύµπαν») πειραµατίζεται ανιχνεύοντας όλες τις δυνατότητες κυρίως για να δηµιουργούνται γνησίως νέες. Το αληθές της πρότασης αυτής µπορείς να διαπιστώσεις µε περιοδείες στη φύση αλλά και σε βιβλία και φιλµ όπου η ποικιλία, η πολυµορφία, στα φυτά και στα ζώα υπερβαίνει κάθε φαντασία.

Εσύ, ένας άνθρωπος, είσαι στην αιχµή του συµπαντικού πειράµατος, καθώς είσαι προικισµένος όχι βέβαια µε αυθεντική ελευθερία για γνήσιες επιλογές (η οποία προϋποθέτει παντογνωσία) αλλά µε την αυθαιρεσία αν θέλεις να πηγαίνεις ενάντια σε ό,τι αποκαλούµε «φυσικό», λειτουργώντας την µοναδική γνήσια ελευθερία σου:

Να εθελοτυφλείς ή όχι! ∆ηλαδή, µε προκαταλήψεις να βάζεις φίλτρα στις δυνατότητες αντίληψής σου είτε όχι. Το να εµποδίζεις την αντίληψή σου, τη δεκτικότητά σου, σε όλα τα επίπεδα και στα πεδία (είτε µόνο σε µερικά από αυτά) έχει όνοµα, λέγεται «στρουθοκαµηλισµός». Με το να εµποδίζεις να αντιλαµβάνεσαι καθαρά την κατάσταση τουλάχιστον στο άµεσο περιβάλλον σου (επειδή δεν σου αρέσει) δεν την αποφεύγεις.

Αφού δεν έχεις παντογνωσία, πώς µπορείς να µη πέφτεις στην παγίδα του ανθρώπινου µυαλού;

Ελευθερώνεσαι από την παγίδα του ανθρώπινου µυαλού, επιστρέφοντας στο Ουράνιο Αφεντικό «το µπαλάκι» µε την ψευδοελευθερία επιλογών! Πώς; Αναθέτοντάς Του να κάνει όλες τις επιλογές για σένα. Μα θα µου πεις: Πως µπορεί να γίνει αυτό;

Εκτός από αυτά που αντιλαµβανόµαστε µε τις ανθρώπινες αισθήσεις και τα µηχανήµατα αντίληψης (τηλεσκόπια, µικροσκόπια, κλπ.) υπάρχουν και άλλα συµπαντικά επίπεδα, τα οποία για συντοµία τα αποκαλώ «το αόρατο». Στο αόρατο λοιπόν αυτό υπάρχουν διαρκώς κύµατα που διαµορφώνουν τις «καιρικές συνθήκες του αοράτου», οι οποίες είναι τα πλαίσια για τις ζωές όλων των όντων. Τα κύµατα τούτα ονοµάζω «ουράνια κύµατα». Τα ουράνια κύµατα υπηρετούν αδιαλείπτως το µόνο παντογνώστη: Το Ουράνιο Αφεντικό. Αν λοιπόν συντονίζεσαι µε τα ουράνια κύµατα συνεχώς, όλες τις επιλογές παραδίδεις στο Ουράνιο Αφεντικό. Πώς όµως γίνεται ο συντονισµός µε τα ουράνια κύµατα;

Ο νοητικός τρόπος, µε τη σωστή αστρολογική ερµηνεία (η οποία προσδιορίζει τον εκάστοτε «καιρό του αοράτου») εκτός του ότι απαιτεί ιδιαίτερα νοητικά προσόντα και τεχνικά µέσα, και ακριβής να είναι στη διάγνωση του «καιρού του αοράτου» και ιδιαιτέρως για σένα, σε φέρνει αντιµέτωπο µε το πρόβληµα των επιλογών: Τώρα που γνωρίζω σε τι «γήπεδο» (σε τι πλαίσιο ζωής) βρίσκοµαι, πώς να κάνω τις καλύτερες, δηλαδή τις πιο ταιριαστές, δράσεις µέσα σε αυτό; Αφού δεν έχω παντογνωσία πώς να κάνω γνήσιες επιλογές;

Ο συναισθηµατικός τρόπος είναι ο σωστός διότι είναι πλήρης — ο νους µπορεί να αντιλαµβάνεται τον κόσµο µόνο κοµµατιαστά, ενώ το συναίσθηµα µπορεί να τον αντιλαµβάνεται ως µια ολότητα. Για τους περισσότερους ανθρώπους, δυστυχώς, ο συναισθηµατικός τρόπος είναι πάρα πολύ δύσκολος — η αιτία; Για τον συντονισµό µε τα ουράνια κύµατα, που γίνεται µε το συναισθηµατικό κέντρο το οποίο σωµατικά αντιστοιχεί µε το λεγόµενο «ηλιακό πλέγµα», χρειάζεται τα συναισθήµατα να µην αποθηκεύονται ώστε το κέντρο αυτό να είναι καθαρό και να παρέχει το βαθύ καθαρό συναίσθηµα που είναι αλάνθαστο διότι τροφοδοτείται από τα ουράνια κύµατα. Αλλά, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν για κύριο περιεχόµενο ζωής τη συντήρηση και το αναµάσηµα των συναισθηµάτων (θετικών και αρνητικών), και είναι πολύ δύσκολο — όχι όµως αδύνατον — να σταµατήσουν να το κάνουν αυτό.

Για τη σωστή πορεία σου στη ζωή χρειάζεσαι εναρµόνιση µε τους κεντρικούς συµπαντικούς νόµους, η οποία γίνεται µεν τελείως µε τον συναισθηµατικό συντονισµό µε τα ουράνια κύµατα, αλλά επειδή έχεις και νου χρειάζεται να τον έχεις µε τα σωστά απασχοληµένο. Από τους κεντρικούς (και γι’ αυτό Κύριους) συµπαντικούς νόµους, οι οποίοι είναι µονοψήφιοι στον αριθµό, ένα κυρίως χρειάζεται να γνωρίζεις πρώτο πρώτο, διότι µε τη γνώση του αποφεύγεις τα βασικά και πιο συχνά σφάλµατα του νου. Αυτός είναι ο νόµος για τα πλαίσια δυνατοτήτων που πιο απλά τον ονόµασα:

Ο νόµος των ρεπερτορίων: Κάθε στιγµή σε κάθε σηµείο στον χωρόχρονο πολλοί παράγοντες αλληλεπιδρούν και αυτό πού γίνεται είναι µία δυνατότητα από τις πολλές δυνατότητες της αλληλεπίδρασης των συγκεκριµένων παραγόντων. ∆εν υπάρχει τέτοιο ρεπερτόριο µε µόνο µία δυνατότητα, και είναι αδύνατον να γίνει κάτι έξω από το ρεπερτόριο αυτό. Επειδή αυτά ισχύουν, δεν µπορούµε να έχουµε θετικές βεβαιότητες αλλά µόνο αρνητικές και στατιστικές βεβαιότητες. ∆ηλαδή, µπορούµε να είµαστε βέβαιοι τι είναι αδύνατον µία συγκεκριµένη στιγµή κάπου, διότι αυτό δεν ανήκει στο ρεπερτόριο του συνδυασµού παραγόντων που κυριαρχεί στη δεδοµένη στιγµή, αλλά, είναι αδύνατον να είµαστε βέβαιοι ότι θα έχουµε ένα συγκεκριµένο αποτέλεσµα που ανήκει στο ρεπερτόριο των παραγόντων αυτών, και όχι κάποιο άλλο από το ρεπερτόριο τούτο. Μόνο στατιστικά µπορούµε να γνωρίζουµε πόσο συχνά προκύπτει κάθε µία δυνατότητα ενός ρεπερτορίου.

Παράδειγµα: Είµαστε βέβαιοι ότι σε αγώνα µπάσκετ δεν σφυρίζεται πέναλτι, διότι αυτό ανήκει στο ρεπερτόριο του ποδοσφαίρου, µα δεν είµαστε βέβαιοι ότι η νικήτρια οµάδα θα ξεπεράσει τους εκατό πόντους — µπορεί όµως να γνωρίζουµε σε τι ποσοστό αγώνων µπάσκετ συµβαίνει αυτό.

Σχεδόν πάντες οι άνθρωποι, και όχι µόνο οι προσφεύγοντες σε κάποιο προφητικό µέσον, ζητούν θετικές βεβαιότητες — το ανύπαρκτο στο σύµπαν! Η επιζήτηση του ανύπαρκτου αυτού (νοητική βεβαιότητα για ασφάλεια, για σιγουριά) είναι ο κύριος παράγοντας για τα προβλήµατα που παράγονται και τη σχετική δυστυχία από τούτα.

Αυτά είναι τα προκαταρκτικά, όχι «προς γνώση και συµµόρφωση» για υποταγή σε κάποια εξουσία, αλλά για το πρώτο σωστό βήµα για ευτυχία «εδώ και τώρα» µέσα στο σκληρό και αδυσώπητο συµπαντικό πείραµα.

 

Αστρογιάννης, κατά κόσµον, Γιάννης Συµεώνογλου

 

 

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Lifehub

Το LifeHub είναι μία διαδικτυακή πλατφόρμα ενημέρωσης, πληροφόρησης, δικτύωσης και συνεργασίας με ανθρώπους που ενδιαφέρονται και αγαπούν το χώρο της ολιστικής θεραπευτικής. Μέσα από το LifeHub μπορείτε να επικοινωνήσετε τις ιδέες σας, να αντλήσετε πληροφόρηση από καταξιωμένους συνεργάτες στο χώρο, να βρείτε καλές πρακτικές για την καθημερινή σας ζωή, να εμπνευστείτε από ιστορίες επιτυχίας ή αποτυχίας, να γνωρίσετε ανθρώπους από την Ελλάδα και το εξωτερικό, να παρευρεθείτε σε διάφορες εκδηλώσεις και σεμινάρια. Απολαύστε μια πηγή πλούσια σε πληροφορίες και άρθρα!

Προσθήκη σχολίου

Γράψτε ένα σχόλιο


CAPTCHA Image
Reload Image

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.