Πολιτισμός και Τέχνη

Η ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

 

Αγόρι – κορίτσι… πρώτο ραντεβού.

Το αγόρι λέει: – Τι υπέροχα μάτια που έχεις.

Το κορίτσι λέει: – Αχ τι γλυκός που είσαι…

Το αγόρι λέει σε κολλητούς: – Είναι θέμα χρόνου να την ρίξω στο κρεβάτι.

Το κορίτσι λέει σε κολλητές: – Αχ… ο άντρας της ζωής μου.

Το αγόρι πραγματικά θέλει: Να νιώσει ο πραγματικός άντρας της σχέσης.

Το κορίτσι πραγματικά θέλει: Να έχει το πάνω χέρι στη σχέση της από την αρχή.

Ο κάθε άνθρωπος έχει τρεις «εαυτούς». Αυτόν που δείχνει, αυτόν που νομίζει πως είναι και αυτόν που πραγματικά είναι! Ο πραγματικός εαυτός του ανθρώπου, βγαίνει (κυρίως) στις πολύ δύσκολες ή απρόβλεπτες καταστάσεις (σύμφωνα με τους ειδικούς).

Κάθε του φράση, λοιπόν, κάθε του λέξη, κάθε του κίνηση, είναι μια υποκριτική φράση, λέξη, κίνηση. Χρησιμοποιεί την τέχνη της υποκριτικής (ή ηθοποιίας αν θέλετε) σε κάθε στιγμή της ζωής του. Υποκρίνεται είτε στους άλλους, είτε στον ίδιο του τον εαυτό! Είναι όμως απαραίτητα κακό αυτό; Για να δούμε τις επιλογές αγοριού και κοριτσιού στο παραπάνω παράδειγμα χωρίς υποκρισία, υποκριτική ή ηθοποιία αν προτιμάτε:

Αγόρι λέει αυτό που νομίζει πως θέλει να πει: Το κορίτσι προσβάλλεται και φεύγει!

Κορίτσι λέει αυτό που νομίζει πως θέλει να πει: Το αγόρι πανικοβάλλεται και εξαφανίζεται.

Αγόρι λέει αυτό που πραγματικά θέλει να πει: Το κορίτσι «πνίγεται» και φεύγει.

Κορίτσι λέει αυτό που πραγματικά θέλει να πει: Το αγόρι τρομάζει και εξαφανίζεται.

Ένα πολύ απλό παράδειγμα, με το οποίο βλέπουμε πώς μας προστατεύει το υποσυνείδητό μας μέσω της υποκριτικής από το να χάσουμε έναν άνθρωπο από δίπλα μας. Έναν άνθρωπο που πιθανώς να μας αλλάξει προς το καλύτερο τη ζωή μας. Πώς να μην τον τρομάξουμε ώστε να έχουμε τον απαραίτητο χρόνο να του δώσουμε σιγά σιγά να καταλάβει ποιοι είμαστε και τι θέλουμε. Γιατί έτσι χτίζονται οι ανθρώπινες σχέσεις σε στερεή βάση. Κάθε μέρα χρησιμοποιούμε την τέχνη της υποκριτικής στη ζωή μας, όχι πάντα ενσυνείδητα. Από το πιο απλό («τι ωραίο το φαγητό ρε γυναίκα»), ως το πιο σύνθετο και πολύπλοκο (να υποδυόμαστε άλλον χαρακτήρα για να κερδίσουμε μια θέση στη δουλειά που θέλουμε). Πάντα με γνώμονα το τι μας κάνει να νιώθουμε καλά ή τι θέλουμε να πετύχουμε.

Το σημαντικό είναι να μην έχουμε ενοχές όταν συνειδητοποιούμε πως υποκρινόμαστε, και κυρίως…; να δεχόμαστε και από τους άλλους αυτή τη συμπεριφορά χωρίς να τους κρίνουμε. Πιθανώς να μην το θέλουν κι αυτοί!

Σε επόμενα άρθρα, θα αναλύσουμε το πώς και το γιατί υποκρινόμαστε στους άλλους, σε εμάς, αλλά και τη σχέση της υποκριτικής αυτής στα συναισθήματά μας! Δεν το κατάλαβα το «ωχ»… ναι… σε σένα εκεί πίσω μιλάω… σε άκουσα! Αν δε σ’ αρέσω, άλλαξε κανάλι! Προς το παρόν… αλόχα!

 

Το τρελό σας στρουμφάκι,

Μάνος Μπάρτης!

 

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

ΜΑΝΟΣ ΜΠΑΡΤΗΣ

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982. Έζησε όλη του την παιδική ηλικία σε ένα βουνό κοντά στην Ανάβυσσο. Από πολύ μικρός έφτιαχνε ιστορίες και τις παρουσίαζε μόνος του στα δέντρα. Από τα 18 του χρόνια ξεκίνησε να γίνεται γυρολόγος εργασιών στην Αθήνα.
Το 2006 είχε ένα ατύχημα που τον καθήλωσε στο κρεβάτι δύο χρόνια. Μια δύσκολη, μα και δημιουργική εποχή, μιας κι εκεί ανακάλυψε την στροφή του στην τέχνη και το γράψιμο, κάτι που άρχισε να υλοποιεί πολλά χρόνια αργότερα. Από το 2011, και σε ηλικία 29 ετών ξεκίνησε να ασχολείται επιτέλους πιο ουσιαστικά με τη γραφή, γνωρίζοντας τον άνθρωπο που του άλλαξε τη ζωή, τον Άγγελο Χασάπογλου.
Αποφάσισε να πάει στη σχολή δημιουργικής γραφής «Tabula Rasa», ώστε να τιθασεύσει τις σκέψεις του, κι εκεί ανακάλυψε κι άλλες ικανότητές του, όπως αυτή της υποκριτικής. Είχε καταξιωμένους καθηγητές όπως: Παναγιώτης Καποδίστριας, Άννα Χατζησοφιά, Ρένα Ρίγγα, Φωτεινή Τσακίρη, Ματθίλδη Μαγγίρα, κ.α., ενώ παράλληλα έχει παρακολουθήσει και τα σεμινάρια σεναρίου του Νίκου Παναγιωτόπουλου στον Ιανό.
Σε επαγγελματικό επίπεδο, ξεκίνησε ως συγγραφέας με το «Μην πατάς τους βασιλικούς» σε συνεργασία με τις Άννα Κοντονίκα και Βαρβάρα Βουτσινά, στο θέατρο Παραμυθίας, και συνέχισε με τη διάκριση του μονόπρακτου «Νο3112» στον πανελλήνιο διαγωνισμό «Επί Σκηνής», σε συνεργασία με τη Μάτα Κεχαγιά. Τελευταία του παράσταση το έργο «Στρίβειν δια του Χάροντος», με συνεργάτη την Αγγελίνα Μήτκα, με την οποία συνεργάζεται τα τελευταία χρόνια στα κείμενα.
Ως ηθοποιός έχει παίξει στην ταινία μικρού μήκους «Απώλεια» του Αργύρη Γιαμάλογλου, στην τηλεοπτική σειρά «Στο ράφι», στην θεατρική παράσταση «Ρακοσυλλέκτες», στην παιδική παράσταση «Το κυνήγι της ανακύκλωσης» και άλλα μικρότερα σκετσάκια, στο θεατρικό έργο «Στρίβειν δια του Χάροντος» όπου και πρωταγωνίστησε, ενώ από το 2017 ξεκίνησε και η καριέρα του ως σκηνοθέτης στο πλευρό της Κατερίνας Χολή, με την οποία συνεργάζονται και σε διάφορα εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά.
Αγαπάει πολύ τον αθλητισμό, αν και δεν μπορεί πια να αθλείται, τον κινηματογράφο, το θέατρο, το διάβασμα και κυρίως το γράψιμο. Όνειρα; Πολλά και όλα σε σχέση με τη δημιουργική γραφή!

Προσθήκη σχολίου

Γράψτε ένα σχόλιο


CAPTCHA Image
Reload Image

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Τα καλύτερα της Κατηγορίας!