ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ

Η ΕΛΑΦΙΝΑ ΤΗΣ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ

ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΑΘΛΟΣ

Η ΕΛΑΦΙΝΑ ΤΗΣ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ

(ΚΑΡΚΙΝΟΣ : 21 Ιουνίου – 21 Ιουλίου)

Ο ΜΥΘΟΣ

Ο Μεγάλος Προεστός, που εδρεύει μέσα στο Δώμα του Συμβουλίου του Κυρίου, μίλησε στον Δάσκαλο και του ζήτησε ν’ αναθέσει στον Ηρακλή μία νέα δοκιμασία που θα αφυπνίσει ολόκληρη τη σοφία του.

Ο Ηρακλής στάθηκε μπροστά στην τέταρτη μεγάλη Πύλη. Πέρα από την Πύλη απλώνονταν μία πεδιάδα και στον μακρινό ορίζοντα ορθώνονταν ο Ναός του Κυρίου, το ιερό του Θεού Ήλιου. Ο Ηρακλής που είναι υιός του ανθρώπου αλλά και υιός του Θεού, παρατηρούσε γύρω του, οπόταν μία φωνή ακούστηκε.

Η φωνή βγήκε από τον λαμπρό εκείνο κύκλο της σελήνης, που είναι η κατοικία της Αρτέμιδος. Η ωραία Άρτεμις μίλησε στον υιό του ανθρώπου με προειδοποιητικά λόγια:

«Η ελαφίνα είναι δική μου γι αυτό μην την αγγίζεις. Επί πολλά χρόνια την ανάτρεφα και την περιποιήθηκα».

Έπειτα ξαφνικά, φάνηκε η Διάνα, η Κυνηγός των Ουρανών, η κόρη του Ήλιου και είπε:

«Δεν είναι έτσι ωραία μου Άρτεμις. Η χρυσοκέρατη ελαφίνα είναι δική μου».

Ο Ηρακλής στέκονταν μεταξύ των δύο στηλών της Πύλης και παρακολουθούσε τη διαφωνία, όταν άκουσε και μία άλλη φωνή που με επιτακτικό τρόπο έλεγε:

«Η ελαφίνα δεν ανήκει σε καμία κόρη Ηρακλή, αλλά μόνο στο Θεό, του οποίου το Ιερό βλέπεις στο πέρα βουνό. Πήγαινε απελευθέρωσέ την και φέρε την στην ασφαλή θέση του Ιερού κι άφησέ την εκεί».

Ο Ηρακλής ξεπετάχτηκε μέσα από την τέταρτη Πύλη, αρχίζοντας το κυνήγι πρόθυμα.

Οι διαπληκτιζόμενες κόρες τον παρακολουθούσαν από απόσταση. Σε κάθε αφορμή που παρουσιάζονταν, κάθε μία τον παραπλανούσε επιδιώκοντας να ματαιώσει τα σχέδιά του.

Έτσι επί έναν ολόκληρο χρόνο ακολουθούσε την ελαφίνα από τόπο σε τόπο, από δάσος σε δάσος μέχρις ότου, κοντά σε μία ήσυχη λίμνη, την είδε ξαπλωμένη να κοιμάται, αποκαμωμένη από το κυνηγητό. Με αθόρυβο βήμα ξαπόστειλε ένα βέλος και την πλήγωσε στο πόδι. Σύρθηκε κοντά στη ελαφίνα, όμως αυτή ούτε κουνήθηκε. Τότε πλησίασε πιο κοντά και την αγκάλιασε  σφίγγοντάς πάνω στην καρδιά του.

«Η έρευνα τελείωσε. Οδηγήθηκα στο σκοτάδι του Βορά και δεν βρήκα την ελαφίνα. Στα πυκνά δάση αγωνίσθηκα και στα ζοφερά λιβάδια και στις άγριες ερημιές και δεν τη βρήκα. Παρ’ όλα αυτά όμως, επέμεινα και τώρα η ελαφίνα είναι δική μου», αναφώνησε ο Ηρακλής.

«Δεν είναι έτσι Ηρακλή. Η ελαφίνα δεν ανήκει σε έναν υιό του ανθρώπου, έστω κι αν  είναι υιός του Θεού. Φέρε την ελαφίνα στο μακρινό Ιερό, όπου κατοικούν οι Υιοί του Θεού», απάντησε μία φωνή από το Δώμα του Συμβουλίου του Κυρίου.

Ύστερα από αυτά ο Ηρακλής έφερε την ελαφίνα στο άγιο Ιερό των Μυκηνών και την απόθεσε μπροστά στον Κύριο, συνέχισε όμως να σκέφτεται ότι η ελαφίνα δικαιωματικά του ανήκε, μετά από τόσο κόπο και έρευνα.

Η Άρτεμις, καθισμένη στην εξωτερική αυλή του Πανίερου Τόπου, φώναξε: «Η ελαφίνα είναι δική μου. Είδα τη μορφή της να καθρεφτίζεται στα νερά, άκουσα τα πατήματά της στους δρόμους της γης. Το ξέρω ότι είναι δική μου, γιατί κάθε μορφή είναι δική  μου».

Ο Θεός Ήλιος μίλησε, έξω από τον Ιερό Τόπο: «Η ελαφίνα είναι δική μου, όχι δική σου Άρτεμις. Το πνεύμα της βρίσκεται επί αιώνες μαζί μου, στο κέντρο αυτού του Σεπτού Ιερού. Εσύ δεν μπορείς να μπεις εδώ Άρτεμις, αλλά γνώριζε ότι μιλάω την αλήθεια. Η Διάνα, αυτή η ωραία Κυνηγός του Κυρίου, μπορεί να μπει για μία στιγμή και να σου πει τι βλέπει».

Η Κυνηγός του Κυρίου πέρασε μέσα στο Ιερό και είδε τη μορφή εκείνου που ήταν η ελαφίνα να κείται μπροστά στο βωμό σαν πεθαμένη και με λύπη είπε: «Αν όμως το πνεύμα της μένει μαζί μου, Μεγάλε Απόλλωνα, τότε γνώριζε ότι η ελαφίνα είναι νεκρή. Σκοτώθηκε από τον άνθρωπο που είναι υιός του ανθρώπου.

Αλλά γιατί αυτός μπορεί να περάσει μέσα στο Ιερό κι εμείς να περιμένουμε την ελαφίνα έξω;»

«Γιατί έφερε την ελαφίνα στην αγκαλιά του, κοντά στην καρδιά του και η ελαφίνα βρίσκει ανάπαυση στον Ιερό Τόπο. Έτσι κάνει ο άνθρωπος. Όλοι οι άνθρωποι είναι δικοί μου. Και η ελαφίνα επίσης είναι δική μου, ούτε δική σου, ούτε των ανθρώπων».

Ο Ηρακλής επιστρέφοντας από τη δοκιμασία, γύρισε στον δάσκαλο της ζωής του και του ανέφερε ότι εκτέλεσε την αποστολή του.

Από την αίθουσα του Συμβουλίου του Κυρίου ακούστηκε μία φωνή:

«Όλοι οι υιοί των ανθρώπων, που είναι Υιοί του Θεού, πρέπει συνεχώς να ψάχνουν, ξανά και ξανά. Ο τέταρτος Άθλος τελείωσε και από τη φύση της δοκιμασίας η αναζήτηση και η έρευνα πρέπει να επαναλαμβάνονται. Αυτό μην το ξεχνάς και σκέψου βαθιά πάνω στο μάθημα που έλαβες».

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

Η λέξη “hind” (ελαφίνα) προέρχεται από μία παλιά γοτθική λέξη που σημαίνει «αυτό που πρέπει να συλληφθεί», με άλλες λέξεις αυτό που είναι απατηλό και δύσκολα πιάνεται. Η ελαφίνα αυτή ήταν αφιερωμένη στην Αρτέμιδα, τη θεά της Σελήνης, αλλά η Διάνα, η Κυνηγός των Ουρανών, «η κόρη του Ήλιου», ισχυρίζονταν το ίδιο, ως προς την ιδιοκτησία.

Ο άθλος αυτός , όταν μελετηθεί με σκέψη, παρουσιάζει βαθύ ενδιαφέρον. Δεν υπάρχει επιτυχία για το ζηλωτή αν δεν μετουσιώσει το ένστικτο σε ενόραση, ούτε υπάρχει σωστή χρήση της διάνοιας αν δεν τεθεί η διαίσθηση σε λειτουργία, ώστε να επεκτείνει τη διανόηση και να φέρει την κατανόηση.

Τρεις λέξεις συγκεφαλαιώνουν την όψη συνείδηση του εξελισσόμενου ανθρώπινου όντος: ένστικτο, διανόηση, διαίσθηση.

Το σημείο που μελετούμε εδώ είναι αυτό του ενστίκτου, η μεταρσίωση όμως του ενστίκτου είναι η ενόραση με το μέσον της διάνοιας.

ΟΙ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΖΩΔΙΑΚΟΥ ΣΗΜΕΙΟΥ

Ο Καρκίνος λέγεται και κάβουρας και η Ελληνική μυθολογία μας λέει ότι ο κάβουρας στάλθηκε από την Ήρα να δαγκώσει το πόδι του Ηρακλή. Αυτός είναι ένας ενδιαφέρων τρόπος έκφρασης των ευθυνών της διαδικασίας της ενσάρκωσης και της απεικόνισης των εμποδίων που πιέζουν τη ψυχή καθώς πορεύεται στην ατραπό της εξέλιξης. Συμβολίζει τους περιορισμούς κάθε φυσικής ενσάρκωσης, γιατί ο Καρκίνος είναι μία από τις Πύλες του Ζωδιακού. Είναι η Πύλη προς τον κόσμο των μορφών, η δυαδικότητα της μορφής και της ψυχής.

Ο κάβουρας ζει και στη γη και στο νερό. Είναι συνεπώς το σημείο της ψυχής που κατοικεί μέσα στο φυσικό σώμα, αλλά ζει επίσης και μέσα στο νερό, που συμβολίζει τη συναισθηματική φύση.

Το αντίθετο σημείο του Καρκίνου είναι ο Αιγόκερως , που είναι η Πύλη προς την πνευματική ζωή. Ο Καρκίνος αντιπροσωπεύει το σπίτι, τη μητέρα και είναι προσωπικός και συναισθηματικός. Ο Αιγόκερως αντιπροσωπεύει την ομάδα, μέσα στην οποία η μονάδα εισχωρεί ενσυνείδητα, καθώς και τον πατέρα παντός ό,τι ΥΠΑΡΧΕΙ.

Η Πύλη του Καρκίνου διαπεράται μέσω της διαδικασίας της μετάστασης από την κατάσταση της ζωώδους συνείδησης στην ανθρώπινη, ενώ η Πύλη του Αιγόκερω διαπεράται μέσω της μύησης.

Ο Καρκίνος αντιπροσωπεύει τη μαζική μορφή, τη συλλογική ζωώδη ψυχή. Ο Αιγόκερως αντιπροσωπεύει την ομάδα, τη Συμπαντική Ψυχή.

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΑΘΛΟΥ

Ένα από τα πράγματα που συχνά λησμονιούνται από τους μελετητές της ψυχολογίας είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχουν οξείες διακρίσεις μεταξύ των διαφόρων όψεων της φύσης του ανθρώπου, αλλά ότι όλες είναι φάσεις της μίας πραγματικότητας. Οι λέξεις ένστικτο, διανόηση και ενόραση δεν είναι παρά διάφορες όψεις της συνείδησης και της ανταπόκρισης προς το περιβάλλον και τον κόσμο μέσα στον οποίο το ανθρώπινο ον βρίσκει τον εαυτό του.

Ένστικτο είναι η συνείδηση της μορφής και του κυττάρου της Ζωής, ο τρόπος επίγνωσης της μορφής, και γι’ αυτό η Άρτεμις, η Σελήνη, διεκδικεί την Ιερή Ελαφίνα. Στη θέση της το ζωώδες ένστικτο είναι τόσο θείο, όσο και οι άλλες ιδιότητες που θεωρούμε πιο πνευματικές.

Ο άνθρωπος είναι εξίσου και νοήμον ον, που μπορεί να σκέπτεται, ν’ αναλύει και να κρίνει και κατέχει την ικανότητα της διανοητικής σύλληψης και ανταπόκρισης. Η ικανότητα αυτή επιφέρει την ανάπτυξη του ενστίκτου σε διανόηση. Μέσω του ενός αποκτά επίγνωση του κόσμου των φυσικών επαφών, μέσω του άλλου αποκτά επίγνωση του κόσμου της σκέψης και των ιδεών.

Όταν έχει φτάσει στο στάδιο αυτό της νοήμονος και ενστικτώδους επίγνωσης, τότε του υποδεικνύεται ένας άλλος κόσμος με τη δική του μέθοδο επαφής  και μηχανισμό ανταπόκρισης.

Η Διάνα, η Κυνηγός, διεκδικούσε την ελαφίνα, γιατί η ελαφίνα είναι η διάνοια και ο άνθρωπος είναι ο μεγάλος αναζητητής. Η ελαφίνα όμως είχε και μία άλλη πιο απατηλή μορφή για την οποία ο Ηρακλής ερευνούσε. Μας ελέχθη ότι κυνηγούσε για ένα κύκλο ζωής. Δεν ήταν η ελαφίνα, το ένστικτο το οποίο ζητούσε ούτε η ελαφίνα, η διάνοια ήταν το αντικείμενο της έρευνάς του. Ήταν κάτι διαφορετικό και γι’ αυτό δαπάνησε ένα κύκλο ζωής. Στο τέλος, αναφέρεται ότι την έπιασε και την έφερε μέσα στο Ναό, όπου τη διεκδικούσε ο Θεός – Ήλιος, που στην ελαφίνα αναγνώριζε την πνευματική ενόραση, αυτή την διεύρυνση της συνείδησης, που δίνει στο μαθητή μία όψη νέων πεδίων επαφής και διανοίγει γι’ αυτόν ένα νέο κόσμο ύπαρξης.

Πηγή ΟΙ ΑΘΛΟΙ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ – Alice Bailey

 

Επιμέλεια

Δήμητρα Αλαγκιόζογλου

 

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΛΑΓΚΙΟΖΟΓΛΟΥ

Ονομάζομαι Δήμητρα Αλαγκιόζογλου και είμαι Πτυχιούχος Πολιτικός Μηχανικός.

Ο κύκλος αυτός της εργασίας τελείωσε και τώρα είμαι εθελόντρια σε μία Μ.Κ.Ο που υποστηρίζει και συμπαρίσταται σε οικογένειες και παιδιά κυρίως Ρομά αλλά και άλλων εθνικοτήτων.

Ασχολούμαι κυρίως με παιδιά βοηθώντας τα στα μαθήματα τους.

Τα ενδιαφέροντα μου άπτονται θέματα όπως Φιλοσοφία, Εσωτερική Αστρολογία, Εσωτερική Θεραπευτική, αλλά και θέματα σύγχρονων Επιστημών, όπως η Αστροφυσική, θεωρία των κβάντα και άλλοι συναφείς κλάδοι.

Προσθήκη σχολίου

Γράψτε ένα σχόλιο


CAPTCHA Image
Reload Image

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.