ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ

Ο ΖΥΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΡΥΜΑΝΘΙΟΣ ΚΑΠΡΟΣ

ΕΒΔΟΜΟΣ ΑΘΛΟΣ

Ο ΕΡΥΜΑΝΘΙΟΣ ΚΑΠΡΟΣ

ΖΥΓΟΣ (22 Σεπτεμβρίου – 21Οκτωβρίου)

Ο ΜΥΘΟΣ

Ο Μέγας Προεστός μέσα στο Δώμα του Συμβουλίου σκεπτόταν τι χρειαζόταν να κάνει ακόμη ο Ηρακλής , ώστε να μοιάζει πιο πολύ στον Πατέρα του. Σκεφτόταν ότι έχει ανάγκη από ισορροπία και υγιή κρίση. Έτσι έδωσε την εντολή να πιάσει τον άγριο κάπρο και να σώσει μία ερημωμένη χώρα.

Ο Ηρακλής πέρασε από την Έβδομη Πύλη. Η δύναμη του έβδομου ζωδιακού σημείου τον διαπέρασε. Ο Δάσκαλος του έδωσε οδηγίες ν’ αναζητήσει τον κάπρο και ο Απόλλωνας του έδωσε ένα νέου είδους τόξο. Ο Ηρακλής είπε: «Δεν θα πάρω μαζί μου το τόξο στο Δρόμο γιατί αυτή τη φορά δεν θέλω να σκοτώσω».

Κι έτσι άοπλος, εκτός από το πιστό του ρόπαλο, αναρριχήθηκε στο απόκρημνο βουνό ζητώντας τον κάπρο και βλέποντας φοβερά και τρομερά οράματα.

Πάνω στον δρόμο συνάντησε τον Φώλο, έναν από τους Κενταύρους, ο οποίος προσκάλεσε τον Ηρακλή ν’ ανοίξουν και να πιουν από ένα βαρέλι κρασί που όμως δεν ήταν δικό τους αλλά ανήκε στην ομάδα των Κενταύρων. Κάλεσαν και τον Χείρωνα και οι τρεις μαζί ξεφαντώνανε κάνοντας πολύ φασαρία.

Οι άλλοι Κένταυροι θύμωσαν μαζί τους και έλαβε χώρα άγρια μάχη. Ο Ηρακλής έσφαξε τους δύο συντρόφους του στο μεθύσι και έφυγε προς τα ψηλά βουνά συνεχίζοντας την έρευνά του.

Προχωρούσε ακολουθώντας τα ίχνη του κάπρου, αλλά αυτός βρισκόταν σε μεγάλη απόσταση.

Ο Ηρακλής συλλογίσθηκε βαθιά και σκέφτηκε να στήσει μία παγίδα έξυπνα κρυμμένη, ώστε να μη γίνει αντιληπτή από τον κάπρο. Κάποια στιγμή ο κάπρος πεινασμένος ξεπρόβαλε από τη φωλιά του  και έπεσε μέσα στην παγίδα. Ο Ηρακλής πάλαιψε μαζί του και τον νίκησε, πραγματοποιώντας έτσι το έβδομο άθλο.

Επέστρεψε στον Δάσκαλο ο οποίος του είπε: «Ο έβδομος άθλος εκτελέστηκε και περάστηκε η Έβδομη Πύλη. Συλλογίσου βαθειά πάνω στα μαθήματα του παρελθόντος και σκέψου τις δοκιμασίες σου. Δύο φορές σκότωσες αυτό που έπρεπε ν’ αγαπάς. Μάθε γιατί συνέβη αυτό.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο Ζυγός παρουσιάζει πολλές παραδοξότητες που εξαρτώνται από το αν ο άνθρωπος βρίσκεται στο γύρισμα του Ζωδιακού εκ δεξιών προς τ’ αριστερά ή στην αντίθετη ατραπό, την εξελικτική ατραπό που οδηγεί προς την Πατρίδα.

Λέγεται ότι είναι ένα από τα δυσκολότερα ζωδιακά σημεία για να το κατανοήσει κανείς. Είναι το πρώτο σημείο που δεν έχει ως σύμβολο ούτε ζώο ούτε άνθρωπο εκτός από τον ζυγό και αναπαριστά την μορφή της Δικαιοσύνης.

Ο κοινός άνθρωπος πλησιάζει τον Ζυγό από τον Σκορπιό, όπου έχει υποστεί μία δραστική δοκιμασία, ενώ ο πιο εξελιγμένος μπαίνει στο Ζυγό από το ζωδιακό σημείο της Παρθένου, με τη Χριστική συνείδηση που συνταράσσει την καρδιά και το νου του.

Στην πρώτη περίπτωση ο άνθρωπος θα ταλαντεύεται πολύ προς τα πάνω και προς τα κάτω , ενώ στη δεύτερη περίπτωση θα προσεγγισθεί η ισοστάθμιση μεταξύ ύλης και πνεύματος καθώς και σε όλα τα μικρότερα ζεύγη των αντιθέτων.

Ο ισοζυγισμός των αντιθέτων είναι καθορισμένος με ακρίβεια. Ο Ζυγός μπορεί να κλίνει από τη μία ή την άλλη μεριά, από την ανοησία ή από τη σοφία.

Στο κυκλικό ταξίδι του Ζωδιακού θα πρέπει να θυμόμαστε ότι οι ενέργειες των μεγάλων αυτών αστερισμών είναι όλες αρμονικές και εκπληρούν κάποιο σκοπό. Η δεκτικότητά μας και η χρησιμοποίησή τους είναι εκείνες που θα προσδιορίσουν τις πράξεις μας.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΟΥ ΖΥΓΟΥ

Πριν να συλλάβει ο Ηρακλής τον Ερυμάνθιο Κάπρο, ήπιε με τον Φώλο μεθυστικό κρασί. Αυτή είναι η στιγμή της ευθυμίας και της ευχαρίστησης. Για τον Ηρακλή και για όσους αναλαμβάνουν τον άθλο στο Ζυγό, τα νέφη της χαράς πρέπει να διαλύονται μπροστά στο μεγαλύτερο έργο της αυτοκυριαρχίας, δηλαδή της σύλληψης του κάπρου χωρίς να θανατωθεί.

Η αιφνίδια παρεμβολή της καταστροφής μέσα στην ύπαρξη της χαράς αποτελεί αναγκαιότητα για την ανάπτυξη της ψυχής. Ο άνθρωπος του Ζυγού ξεκινάει το ταξίδι το χειμώνα, όταν η ζωή της προσωπικότητας έχει χάσει τη γοητεία της.

Έχει την τάση να ζυγίζει τα πράγματα και αυτό τον κάνει να φαίνεται αναποφάσιστος. Γνωρίζει ότι μεταξύ του άσπρου και του μαύρου υπάρχουν αναρίθμητες διαβαθμίσεις και σπάνια κλίνει στις υπερβολές.

Σαν μία πολυάσχολη αράχνη, ο άνθρωπος του Ζυγού υφαίνει συνεχώς νήματα σχέσεων και δημιουργεί ένα ευαίσθητο δίκτυο εννοιών. Το αποτέλεσμα μίας τέτοιας δραστηριότητας είναι η σύνθεση.

Στέκεται μεταξύ του συγκεκριμένου και του αφηρημένου προσπαθώντας να συνεχίσει και τα δύο. Πάντοτε υπάρχει μία αντίφαση ή ένα χάσμα μεταξύ του οραματιζόμενου σκοπού κι αυτού που επιτυγχάνεται. Ο ιστός της αράχνης συνεχίζει να λάμπει και να δημιουργεί σχέδια πολύπλοκης ομορφιάς.

Στη μέση του δρόμου, μεταξύ ουρανού και γης, στέκεται ο άνθρωπος του Ζυγού. Κοιτάζοντας προς τα πάνω βλέπει το όραμα, τη ρόδινη αυγή να χρυσώνει την κορυφή του βουνού. Κοιτάζοντας προς τα κάτω βλέπει τους βάλτους και τη λάσπη μέσα από την οποία πρέπει να περάσουν οι υιοί των ανθρώπων.

Αφ’ ενός γνωρίζει υψηλά ιδανικά, αφ’ ετέρου τους παρατηρεί να τα απαρνούνται. Στο μέσο αυτό σημείο πρέπει να σταθεί και να εργασθεί. Αν υψωθεί προς τον ιδανικό κόσμο χάνει την επαφή του με τα κοινά πράγματα, αν κατέβει στο επίπεδο της υλικής δραστηριότητας χάνει τις πολύτιμες ιδέες, που είναι η κύρια πηγή του είναι του.

Είναι συνεπώς τοποθετημένος μεταξύ των δύο κόσμων για να μπορέσει ν’ αποκτήσει κατανόηση – μία κατανόηση που περιέχει το υψηλότατο και το πιο χαμηλό, το καλό και το κακό, το υπέροχο και το ασήμαντο.

Ο άνθρωπος του Ζυγού δεν έχει την τάση να είναι ούτε ζηλωτής ούτε τύραννος. Επιζητά να πείθει παρά να εξαναγκάζει, αντιλαμβάνεται την τέχνη του πνευματικού συμβιβασμού. Το να υπηρετεί κανείς τους άλλους απαιτεί μία ακριβή εκτίμηση των ικανοτήτων τους. Το να προσδοκά από τους άλλους εκείνο που είναι ανίκανοι να δώσουν, είναι και αφροσύνη και ματαιοπονία.

Η βοήθεια που δίνεται σε ένα άτομο πρέπει να βρίσκει έκφραση μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων του, ειδάλλως η βοήθεια μπορεί να αποδειχθεί εμπόδιο. Αν δοθούν πάρα πολλά το άτομο δεν θα κινητοποιηθεί για να χρησιμοποιήσει όλες τις δυνατότητές του, ενώ αν δοθούν πολύ λίγα υπάρχει ο κίνδυνος να βυθισθεί σε πέλαγος απελπισίας.

Το σταθερό ζύγισμα και μέτρημα, τόσο χαρακτηριστικό του Ζυγού, έχει ένα σκοπό, την εδραίωση της ισορροπίας. Ο κόσμος στηρίζεται στην ισορροπία και ο άνθρωπος του Ζυγού αυτό το κατανοεί. Οι νόμοι τοι Κάρμα μπορεί να θεωρηθούν ότι εξισορροπούν τις ενέργειες που εμποδίζουν τη συνέχεια μίας αστάθμητης κατάστασης.

Οι καταστροφές που συμβαίνουν στον άνθρωπο νοούνται όχι σαν τιμωρία, αλλά προς αποκατάσταση της ισορροπίας της φύσης του. Πρέπει να τονισθεί ότι η ισορροπία, όπως εδώ την αντιλαμβανόμαστε, είναι μία μάλλον δυναμική παρά στατική κατάσταση.

Θα μπορούσε να ονομασθεί τακτοποίηση ενεργειών διευθυνομένων και ελεγχομένων από μία υπεράρχουσα θέληση-για-το-καλό.

Στο Ζυγό έχουμε τον άνθρωπο που δεν μιλάει, σύμβολο του μεσοδιαστήματος της σιωπής στον βίο του Ιησού, μεταξύ της ηλικίας των δώδεκα και των τριάντα ετών.

Ο Ζυγός είναι σημείο του αέρα που σ’ αυτό το ηλιακό σύστημα κυβερνά την ατραπό της μύησης, που βαδίζεται από το άνθος της ανθρώπινης φυλής.

 

Πηγή ΟΙ ΑΘΛΟΙ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ – Alice Bailey

 

Επιμέλεια

Δήμητρα Αλαγκιόζογλου

 

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΛΑΓΚΙΟΖΟΓΛΟΥ

Ονομάζομαι Δήμητρα Αλαγκιόζογλου και είμαι Πτυχιούχος Πολιτικός Μηχανικός.

Ο κύκλος αυτός της εργασίας τελείωσε και τώρα είμαι εθελόντρια σε μία Μ.Κ.Ο που υποστηρίζει και συμπαρίσταται σε οικογένειες και παιδιά κυρίως Ρομά αλλά και άλλων εθνικοτήτων.

Ασχολούμαι κυρίως με παιδιά βοηθώντας τα στα μαθήματα τους.

Τα ενδιαφέροντα μου άπτονται θέματα όπως Φιλοσοφία, Εσωτερική Αστρολογία, Εσωτερική Θεραπευτική, αλλά και θέματα σύγχρονων Επιστημών, όπως η Αστροφυσική, θεωρία των κβάντα και άλλοι συναφείς κλάδοι.

Προσθήκη σχολίου

Γράψτε ένα σχόλιο


CAPTCHA Image
Reload Image

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.