ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ;

 

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Στην περίπτωση της ανθρώπινης οικογένειας, η φυσική φροντίδα για το παιδί, καθώς και η ψυχολογική του ανέλιξη, έχουν επεκταθεί προοδευτικά τόσο πολύ, ώστε είτε ο γονιός είτε η εκκλησία, η κοινότητα ή η πολιτεία, να είναι υπεύθυνοι γι’ αυτήν για πολλά χρόνια – με το στοιχείο του χρόνου να ποικίλει ανάλογα με τη χώρα γέννησης και την κοινωνική θέση.

Αυτό έχει μεταβάλλει ολοκληρωτικά τη θέα των πραγμάτων και η πρώτη ομάδα, για την οποία αποκτά φυσιολογικά επίγνωση κάθε ξεχωριστό παιδί, είναι η οικογενειακή ομάδα σαν μία μονάδα μέσα στην κοινότητα. Σ’ αυτή την ιδιαίτερη ομαδική σχέση, μέσα από τους αιώνες, οι ακόλουθοι παράγοντες – που υπόκεινται της καθαυτής δομής
της ίδιας της ύπαρξης – διαφυλάχτηκαν και αναπτύχθηκαν και παρουσιάστηκαν στη φυλή σαν το υπέρτατο ιδανικό:

  1. Η αναγνώριση της ιεραρχικής τάξης που είναι, σε τελευταία ανάλυση, η σχέση του μικρότερου προς το μεγαλύτερο, του ασθενέστερου προς τον ισχυρότερο και του πιο έμπειρου προς το λιγότερο έμπειρο. Απ’ αυτή αναπτύσσεται η αίσθηση της προστασίας, που αποτελεί την πραγμάτωση μίας μορφής της όψης της αγάπης στο σύμπαν.
  2. Η αναγνώριση της ευθύνης που κληρονομείται, ασκείται ή επωμίζεται. Αυτή είναι η σχέση του γηραιότερου προς το νεώτερο, του σοφού προς τον αδαή. Απ’ αυτή αναπτύσσεται η ανάγκη παροχής ευκαιριών για την ανέλιξη της γνώσης.
  3. Η αναγνώριση του προσόντος της άφεσης που είναι, ή μάλλον θα έπρεπε να είναι, η έκφραση της σχέσης μεταξύ των μονάδων σε μία μεγαλύτερη ομάδα ή των ομάδων σ’ ένα ακόμη μεγαλύτερο σύνολο. Η άφεση είναι ουσιαστικά η διαδικασία μέσω της οποίας ο ένας δίνει στον άλλο, ακολουθώντας ψυχικές γραμμές και αποτελεί μία από τις στοιχειώδεις εκφράσεις της ποιότητας της αυτοθυσίας, η οποία αποτελεί με τη σειρά της μία όψη της φύσης της θέλησης της Θεότητας. Στην πραγματικότητα είναι η αίσθηση της σύνθεσης ή της ταύτισης. Αυτό το προσόν της άφεσης δεν είναι μία μορφή μεγαλόψυχης λήθης ή ανοχής, ούτε και μία χειρονομία ανωτερότητας με την οποία διαγράφεται το παρελθόν. Είναι η καθαυτή πνοή της ίδιας της ζωής – η απόδοση όλων σε όλους και για όλα.
  4. Η αναγνώριση της ομαδικής αλληλεπίδρασης μέσα στη μεγαλύτερη παγκόσμια συνάφεια – ακριβοδίκαια, αρμονικά και ρυθμικά. Είναι η αίσθηση των ορθών σχέσεων, η οποία προωθείται συνειδητά και αναπτύσσεται αρμονικά.

Πηγή ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ – Alice Bailey

 

Επιμέλεια

Δήμητρα Αλαγκιόζογλου

 

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΛΑΓΚΙΟΖΟΓΛΟΥ

Ονομάζομαι Δήμητρα Αλαγκιόζογλου και είμαι Πτυχιούχος Πολιτικός Μηχανικός.

Ο κύκλος αυτός της εργασίας τελείωσε και τώρα είμαι εθελόντρια σε μία Μ.Κ.Ο που υποστηρίζει και συμπαρίσταται σε οικογένειες και παιδιά κυρίως Ρομά αλλά και άλλων εθνικοτήτων.

Ασχολούμαι κυρίως με παιδιά βοηθώντας τα στα μαθήματα τους.

Τα ενδιαφέροντα μου άπτονται θέματα όπως Φιλοσοφία, Εσωτερική Αστρολογία, Εσωτερική Θεραπευτική, αλλά και θέματα σύγχρονων Επιστημών, όπως η Αστροφυσική, θεωρία των κβάντα και άλλοι συναφείς κλάδοι.

Προσθήκη σχολίου

Γράψτε ένα σχόλιο


CAPTCHA Image
Reload Image

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.